Po co komu dobra praca,
kiedy można pić pod blokiem
i do domu chwiejnym krokiem
wracać.
 
Za oknami świeże pąki
i wiosennie czas przemija.
Szkoda nerwów, lepiej zbijać
bąki.
 
Przy butelce snuć marzenia,
nie być niczym ciepłe kluchy,
czasem tylko brudne ciuchy
zmieniać.
 
Żyć z zasiłku do pierwszego,
plany przy tym mieć wspaniałe,
karmić nimi rozbujałe
ego.
 
A gdy skończą się pieniądze,
przestać myśleć o mamonie.
Zawsze da się związać koniec
z końcem.
 
Każda bieda kiedyś minie,
najważniejsze, by być zdrowym.
Reszta przyjdzie w fioletowym
płynie.