Witaj.
Wiersz ciekawy tylko jakoś drażni mnie sposób ułożenia w wersach....Ciężko się czyta.
Pozdrawiam.

Witaj someone else, piękny wiersz tak jak wspaniała jest miłość. Porównanie miłości do górskiej doliny, pełnej słońca, dmuchawców, ciepłego wiatru - coś wspaniałego, kto tego nie przeżył, nie zrozumie, nie będą widzieć tej doliny, ani piękna miłości, Wybacz Im tę małą przypadłość. Jeśli chodzi o sprawy techniczne, trzeba wziąć pod uwagę, mają rację.
Pozdrawiam, wlod.

Już jakiś czas temu wyrosłem z ambicji by wnieść do poezji jakąś wartość dodaną, a tym bardziej nigdy nie miałem ambicji by zrewolucjonizować sposób pisania czy poddawać klasyczne schematy w nawias. Pisuję głównie do szuflady i dla bliskich mi osób i nie mam ambicji zachwycana wytrawnych czytelników. Chcę by moje wiersze były cokolwiek schematyczne, a nawet kiczowate w celu trafiania do prostych, niezmanierowanych ludzi spoza branży dla których nawet to co powyżej może brzmieć enigmatycznie. Chcę tworzyć wiersze jak piosenki pop - ładne i zrozumiałe, ale niezupełnie banalne. Nigdy nie sięgnę po zbyt wyrafinowane czy pozostawiające więcej niedopowiedzeń sformułowania w wierszu jak ten, który to kieruję do osoby nieczytującej na co dzień poezji, bo to mija się z celem. A już tym bardziej nie sięgnę po twory na przykład jak ten, pochwalony tu niedawno (cytuję tylko fragment):

"lewitacja nieostrości
opływającej w zieleń
we wszechłąk kosmosie
czas odmierzony kroplą
poddaje się stanom skupienia"

już mnie który naczytał się nieco debiutów to za przeproszeniem nieźle gotuje beret i ścina neurony odpowiadające za logiczne myślenie, a co dopiero przeciętnemu człowiekowi z ulicy...

Chcę tworzyć wierszyki pop z duszą. Coś jak 10CC - I'm not in love, która smęciła sobie gdzieś w tle, gdy to pisałem. Przecinki oczywiście powstawiam. Podział strof - przemyślę.

Czyli takie które mówią o banalnych uczuciach we wrażliwy i niebanalny sposób. Przy których wzruszymy się na chwilę. I wrócimy właśnie do nich żeby mówić, myśleć i rozumieć własne uczucia. Jak z piosenkami o miłości do których się wraca. I które są czasami słodkie i kiczowate. Ale które mają w sobie to coś. Jak na przykład Sixpence None The Richer - Kiss Me albo Cyndi Lauper - Time After Time. Ot kilka słów które zapadną w pamięć. Jakkolwiek balansowanie na granicy kiczu i prostoty jest ryzykowne i może skończyć się jak Bajm - Dwa Serca albo i gorzej.

Urokliwa przenośnia, która broni wiersz. Mimo że i w niej używasz zużytych rekwizytów, jak "skrzydła wiatru" i mniej zuzytych "pierzyna dmuchawców" - całość jest lekka, wdzięczna, obrazowa i w ostatecznym wyrazie - wcale niebanalna, mimo wpisania się w konwencję poetyki już przebrzmiałej. Do mnie trafia, wywołuje obraz doliny - kolebki, miejsca ukojenia, bezpieczeństwa, szczęścia.

myślę że ładnie pisać można w różny sposób. można w takim stylu: niemęczący, bezpośredni, uruchamiający wyobraźnię, lub bardziej wyszukany podany jako przykład. obydwa sposoby są do wyboru przez czytelnika, zależnie w jakim czasie, stanie ducha się znajduje. tłumaczenie że dla tego z ulicy lub konesera nie ma sensu i w obydwóch przypadkach jest co najmniej niestosowne.
piszę jak piszę, czytam to co mi odpowiada. dla mnie bardziej interesujący jest dialog między autorem a czytelnikiem. świetny rys psychologiczny jednego i drugiego.
pozdrawiam, wlod.