Vanillivi,
jest mi niezmiernie miło, że wysoko oceniasz moje pisanie, to bardzo motywujące słyszeć takie słowa. W żadnym przypadku nie musi Ci być o przykro z powodu konieczności umieszczenia tekstu na dolnej półce, zresztą przewidywałam, że tekst tam się znajdzie z powodu, o którym wspominasz, i świadomie zdecydowałam się na jego publikację. Zwyczajnie polubiłam to maleństwo i choć przez chwilę kusiło mnie by zrobić z niego przynajmniej drabble, ale odpuściłam. To krótki zapis bardzo ulotnej chwili, gdy człowiek w zdumieniu odkrywa dostojność mijaną codziennie.Prawdę mówiąc, jestem szczęśliwa,że udało mi się tę chwilę przeżyć i nic do niej nie mogę, ani nie chcę dodać. Była tak krótka, jak tych kilka zdań, ale uznałam, że jest warta zapisania. I to maleństwo do niczego więcej nie pretenduje, więc niech się rozgości na dolnej półce. A jeśli ktoś przeczyta i coś w nim drgnie, to zupełnie wystarczy.

Mirku,
no właśnie, ja to bajanie usłyszałam i zobaczyłam w migawkach, obrazach i aż mi żal, że nie umiem tego opisać, to się cholera, wymyka słowom. Albo nie mogę trafić na właściwe. Zapisałam jak umiałam.



Pokora. To celne słowo. Dokładnie ja odczułam.

Bardzo się cieszę, że odnalazłeś się w tej chwili i mogę ją z Tobą dzielić słowami.

Dziękuję za ocenę

Pozdrawiam Was serdecznie

Prawie rozglądałem się za zdjęciami, bo bardzo mi ich brakowało czytając Twoją miniaturkę. Przeszkadza mi podział na akapity. Wrzuciłem tekst do notatnika, połączyłem w całość i wtedy zyskał większy sens. Oczywiście dla mnie, ponieważ jak zawsze oceniam subiektywnie.

Pozdrawiam,
Ekonomista

W tym przypadku byłem jedynie czytelnikiem

Pozdrawiam

ekonomisto,
ja wiem że czytelnik, ale taki, który zarazem sam jest autorem różnych innych kawałków i trochę inaczej patrzy na to, co mu pod oczy podsunąć, więc czasem po głowie się pęta: "O cholera, ja bym to inaczej..." Chyba mało kto jest od tego wolny, ale w sumie dobrze, bo czasem niegłupio ludzie marudzą.
A co do fotografii... A nie lepiej na pierwsze z brzega drzewo zerknąć? I wzrok odpoczywa, bo w zieloność patrzy i akustycznie też fajnie

amso,
po pierwsze, super, że znów jesteś, po drugie miło Cię ( jak zawsze!) gościć pod tekstem Dziękuję za miłe słowa
Wiesz, to umieranie mnie najbardziej rusza. Obserwowałam w tym roku modernizację trasy kolejowej KM 64 pod Wawą - wymiana szyn, peronów. Kolej wycięła w pień wszystkie drzewa w pasie przylegającym do linii, leciały wszystkie młode i stare, dęby, sosny, buki - aż było żal patrzeć. Leżały potem długi czas, tak zwyczajnie rzucone. A potem przyszła wiosna, soki zaczęły krążyć w pniach oraz gałęziach i te powalone buki, olchy, brzozy zazieleniły się małymi listkami, jakby te drzewa dalej chciały żyć i dokonały ostatniego wysiłku. Patrzyłam ze smutkiem.
Tak, drzewostan się odrodzi, chyba, że człowiek w swojej pogardzie dla życia zniszczy wszystko, bez wyjątku.
Pozdrawiam serdecznie

Prawie Bardzo "prawie"



No, z lekką Wciąż pamiętam taką jedną, co cięła i gacie właziły jej w coś

Dzięki DoCo za odwiedzinki.

Pozdrawiam serdecznie

Witaj, Szamanko na królewskim dworze
Zgadzam się, czasem chwila daje więcej zrozumienia czy też pozwala na ogląd rzeczy mocniej, niż lata ocierania się o nią "na granicy". I podobnie uważam, że rozwlekanie chwili zabije nie tylko ją, ale i tę ulotność myśli, która nie chce ubrać się w trafne słowa.
A poza tym, bardzo cieszę się, że widzimy to samo.
Dzięki, że wpadłaś.
Pozdrawiam serdecznie

Witaj, Bernierdh

No, dobrze, wspólnymi siłami z ekonomistą przekonaliście mnie do rezygnacji z części akapitów, ale tych ostatnich będę się trzymać jak tonący brzytwy.
Chciałabym, żeby ten szept układał się w głowie i nie chciał wyjść, a on mi zaraz ulatuje: moment i niknie. Ja wysnuwam z tej przypadłości tylko jeden wniosek: pusty łeb, co wpadnie, to i wyleci
Tym bardziej jestem rada, że się udało zatrzymać i szept i Ciebie przy tym maleństwie.
Pozdrawiam serdecznie

Pozostaje mi tylko przyznać Wam rację - faktycznie lepiej, choć z maleństwa zrobił się okruszek