Bardzo znajduję się w Twoim wierszu, choć jestem stworzeniem zakotwiczonym wciąż w tym samym porcie. Ale rozumiem Twój czytelny przekaz i jestem w stanie współodczuwać z kimś w oddaleniu. Końcówka jest mi z kolei bardzo bliska - tak się ma po półmetku

Antku,

bardzo lubię rozmach Twoich wierszy, nawet w tym - o ślamazarnych dniach - wyczuwalna jest jakaś podskórna wesołość i energia (możliwe, że wbrew Twoim twórczym intencjom, skoro to tekst o truskawkowej tęsknocie). W każdym razie, świetnie się czuję w Twoich tekstach, pisanych jakby zamaszystym marynarskim krokiem

Pozdrawiam serdecznie

Antoś, ja za chwilę będę na Mazurach, będę śmigać po falach i to jest piękno życia
Nie narzekaj na nadmiar wody pod dnem twej łodzi, czymkolwiek by nie była.

Wierszyk fajny, choć tęskny i podszyty niespełnieniem...
Ale może innym razem?
Who knows...

Lubię facetów, którzy piszą emocjami, dlatego jako jeden z nich tu zagościłem

Howgh!

Bardzo nostalgicznie Antku u Ciebie. Już wiem, czym się zajmujesz więc i wiersz jest mi zdecydowanie łatwiej odczytać. Niejeden wolałby dryfować po wodach niż zajadać czereśnie, ale jak to mówią, wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma Wracaj na ląd, może jeszcze uda się uprzedzić szpaki

Pozdrawiam serdecznie!

Zgadzam się z przedmówcami, dużo emocji w Twoim wierszu, Antek, a to najważniejsze! Nieco smutnie, ale cóż... Bardzo dobry, zdecydowanie na tak.

wodniczko - kurczę, długo w tym miejscu się zatrzymałem, trudne nie? chyba jest ok

oj dzięki wszystkim za wizytę, wielkie dzięki. taka praca, a dni coraz mniej szkoda każdego.
coraz ciężej się wyjeżdża, a powinno być lżej. nic z tego.