Zastanawia mnie bardzo, do kogo adresowany jest wiersz. Można mieć dwie wersje, albo ukochana, albo matka. Ja osobiście stawiam na tę drugą możliwość, jakoś tak podskórnie to czuję, kiedy czytam Twój wiersz, Antku. Smutno i pięknie. Wplotłeś konkursowe zakończenie w bardzo ważny motyw. Świat się nie zatrzymuje, nigdy, nawet gdy wydaje się nam, że powinien. I myślimy sobie: jak to się stanie to już będzie koniec wszystkiego. A co się potem okazuje? Że wszystko wokół wygląda tak samo, dni się budzą, dzieci rodzą, a czas upływa bez względu na wszystko. I może mamy wtedy pretensję do tego naszego poczciwego świata, że tak bezdusznie się z nami obchodzi, ale tylko dzięki temu jeszcze chodzimy po ziemi.
Do takiej refleksji skłonił mnie Twój wiersz, Antku, za co dziękuję

Pozdrawiam!

Wzruszająco, Antoś, bardzo.

Poszło tam moje całe moje 5 punktów Ja to mam nosa. Świetny wiersz Antku.

Mógłby zaplątać się wśród trenów Kochanowskiego. Bardzo stylowy wiersz.

Niezwykle wzruszający tekst, grający na emocjach jak na najcieńszej strunie. Uderza akordami w samo serducho. Piękny.

Jeden z piękniejszych wierszy z konkursu # 17.
Urzekła mnie forma i klimat Twojego sonetu. Co tu dużo mówić - świetne, i tyle!

Pozdrówka.