Jeju. Znakomicie posmutnialy wiersz. Zrobil na mnie duze wrazenie. Zwlaszcza druga strofa jest godna podziwu. Trafia do mnie i zostaje w glowie. W sumie to nie wiem co powiedziec.
Sa rzeczy ktore mnie rozczulaja z niewiadomych przyczyn po prostu cos w nich jest i to cos takiego ze przechodzi przez glowe ciagnac sie zachwycajac na pograniczu z jakas depresja. No burza totalna emocji. do jednych z takich rzeczyh od teraz nalezy ten tekst.
Pozdrawiam

Jest w Twoich wierszach, Liathio, coś, co sprawia, że nie można się od nich oderwać. Za sprawą klimatu, który tworzysz słowami. Kreowany przez Ciebie świat jest w swojej prostocie magiczny. Szperałam dosyć długo w głowie, żeby przypomnieć sobie, z czym też kojarzy mi się Twoja poezja, i gdy teraz zasiadłam do komentowania, nagle mnie olśniło. Kiedyś, jeszcze w liceum, czytałam książkę Olgi Tokarczuk - Prawiek i inne czasy i choć treści już dokładnie nie pamiętam, to jej narracja została we mnie głęboko, na tyle głęboko, by gdzieś podskórnie poczuć, że Twoje wiersze są pisane w podobnej atmosferze. Piękne, subtelnie wyplatane historie. Lubię się w nie zanurzać, mimo że nie zawsze zaznaczam u Ciebie swoją obecność
Polecam Ci wspomnianą książkę, jeśli nie czytałaś. Sama może też odświeżę sobie pamięć

Pozdrawiam!

Nagusieńkie jabłonie, to jak ludzie, którym nagle ulatuje gdzieś całą mądrość i wychodzą na ulicę bez ubrania, żebrząc o papierosy. Stamtąd zabiera ich pogotowie (nie) wiadomo dokąd. Pamiętam taką sytuację sprzed lat. (Z opowiadań mojej mamy. Widziała to zza szyby samochodu.) Kobietę, na pewno nieświadomą tego, co się z nią i wokół dzieje. Można powiedzieć, taka tutejsza Anna. Tak mi się właśnie przypomniało w kontekście wiersza. To niemal tak, jakby straciła swój cień, a może swoje cienie, które raz mogłyby być mrówkami, innym zaś razem figurkami świętych.

Tymczasem podwójne szyby wkrótce (po)maluje mróz.

Przypomniało mi się fragment Mistrza i Małgorzaty, bo to jakby jedna z myśli, która czasem i moją głowę zaprząta, choć nie wiem z jakiego powodu: Bądź tak uprzejmy i spróbuj przemyśleć następujący problem - na co by się zdało twoje dobro, gdyby nie istniało zło, i jak by wyglądała ziemia, gdyby z niej zniknęły cienie? Przecież cienie rzucają przedmioty i ludzie. Oto cień mojej szpady. Ale są również cienie drzew i cienie istot żywych.

I dlatego właśnie lubię te opowieści, bo przypominają mi tyle rzeczy, o których już dawno przestałam pamiętać
Zachwycam się i chłonę.

Pozdrowienia