To jeden z tych wierszy, w których rozsmakowuję się powoli, ale z podwójną przyjemnością. Podoba mi się bardzo jego sytuacja liryczna, taka jakby... hipotetyczna - jakby peelka stała gdzieś poza światem i patrzyła na swoje dotychczasowe i możliwe życie - ale, w niepowtarzalny sposób zachodząca pod skórę Pointa piękna, a dochodząc do niej można podziwiać charakterystyczne dla Ciebie wieloznaczności, często im prostsze (jak np. "lata"/"lato" ), tym niezwyklej rezonujące gdzieś w duszy

Pozdrawiam serdecznie

W rytm psychodelicznych dźwięków przemijają ludzie
(we własnym świecie), zagadki (wojenne), choroby (weneryczne). My tutaj
już nie znajdujemy dla siebie nowej p o z y c j i, kiedy naprawdę p o r y w a
tylko wiatr; i nie wiem czy zdążysz wsypać mi do kieliszka
wszystkie lata i każde z osobna
lato

Oszałamiający fragment. Zazdroszczę, jak diabli, tego ujęcia. boski sen nie brzmi, ani przy pierwszym, ani przy kolejnym czytaniu - to jedyny, ale nie ukrywam, że znaczący mankament, ms. Może, jak oswoisz, wpadniesz na coś mniej tandetnego (przepraszam ), co jednocześnie nie wypaczałoby przekazu.

Rzeczywiście te nawiasy są takie sobie, ale nie przeszkadzają w czytaniu, więc rozumiem, czemu chcesz przy nich pozostać. Tekst jest dziwnie dysonansowy, co wprowadza pewną atmosferę horroru, dramatu. Wszakże o tym jest ten tekst, tak go odczytuję. Najlepszy fragment o kieliszku. Jeśli chodzi o epitet "boski sen" - uważam, że jest trochę wyświechtany. Wstęp złożony z wyliczeń wydał mi się niezręczny. Ogólnie, dobry wiersz
Pozdrawiam