Bardzo udany tekst! Przypomina mi Herberta (nieopublikowany w żadnym tomie wiersz Do Francji).

Gdy poznam wszystkie ogrody i zachód wypiję do końca,
i kiedy w znużonej alei z cieniem odnowię przyjaźń,
miłość powróci do książek, kolory odejdą do słońca
zostanie pusty widnokrąg i pamięć co nie zabija.

Tylko jedno ale. Słowo "poezja" jest zbyt patetyczne, stąd też moja propozycja zmiany jest taka:

" czemu wyrazy w oskarżeniach grzęzną
i niczym oskard drążą jamę w skale
nie kocham listów wszystkie zaraz spalę
a wkrótce po nich spalę geodezję".

Antku,

jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. To naczy: Wiem, że potrafisz pięknie pisać. Ale dotąd nawet erotyki zabarwiałeś jakąś rubaszną nutą. Tu - czysta liryka. Wielki podobaś.
Pewnie, że poprawiłabym inwersję, bo wiersz nic nie traci bez niej:



- dlaczego ranisz liżąc własne rany

zobacz: nawet akcent zostaje na właściwym miejscu

Ale na TAK. Bardzo. Pozdrawiam,

z.