do żony Anny
 
Aniu, życie miało się zacząć
w zeszłej dekadzie, a ty wciąż
wybierasz sukienkę.
 
Tak, bujamy się jak huśtawka
w ciąży, między zardzewiałą
wieżą i tą bardziej.
 
Nie wiem czy lepiej wyglądasz
w tej z zielonym
kołnierzykiem; wolę cię bez,
 
ale jestem zbyt daleko. Nie,
nie gniewam się. Wiem,
że chcesz mi się tylko podobać.
 
Muszę kończyć, bo się korbowód
wybiera na spacer. On nie rozumie,
że jesteś ważniejsza.
 
Też cię kocham, pa. Powinni
wywalić Anię z Zielonego Wzgórza
z lektur szkolnych.
 
 
od żony Anny
 
Wybieram suknię na wesele
córki, tatusiu. W opozycji do ciebie,
nie cierpię na zanik. Oczywiście, praca
 
najważniejsza. Wiem, świat składa się
z rdzy i korbowodu, a ślub
to pestka z maracui.
 
Zstąp z Tajemniczej Wyspy
i nie martw o Pencroffa,
na pewno znajdą tytoń.
 
Dlaczego chłopcy, zamiast
durnych powieści przygodowych,
nie czytają poważnych lektur -
choćby Ani z zielonego wzgórza?