Na pierwszy rzut oka wydawałoby się, że niemożliwe jest budowanie tożsamości przez zaprzeczenie. To trochę a rebours fejsbukowego dowcipu:
"Wykład na Wydziale Polonistyki:
- W języku polskim można zaprzeczyć przez zaprzeczenie, podwójne zaprzeczenie i potwierdzenie. Nie da się natomiast zaprzeczyć przez podwójne potwierdzenie.
Na to głos z końca sali:
- Dobra, dobra..."
A zatem, jednak się udaje, dopokąd się idzie I dopóki (jak to ujęła Ewa Sonnenberg) "motyle zmieniają kierunek lotu"

Pozdrawiam serdecznie

Hmm... tytuł taki, że każdy na jego podstawie mógłby stworzyć własny wiersz. Świetnie koresponduje on z Twoim tekstem, Antku.
Od razu czuć, że to wiersz mężczyzny, który już jakiś czas temu przestał być chłopcem i zastanawia się nad sobą. Ma samoświadomość i oparcie w doświadczeniu. Można spokojnie przepłynąć przez te wersy i zawinąć do portu z poczuciem ciekawej podróży, za którą Ci dziękuję

Pozdrawiam!

Czytałam już wcześniej, ale "na szybcika" a to nie sprzyja refleksjom, dlatego wróciłam, by zanurzyć się jeszcze raz. Myślę, że są to mądre przemyślenia dojrzałego faceta, który wie jak trzyma się stery życia i czego w życiu chce,(bo wiedząc czego się nie chce najprościej zdobywa się tę wiedzę).
Jeśli chodzi o budowę wiersza - nic dodać, nic ująć. Pasuje mi w całości. A najbardziej to:
"nie jestem retorem wyciskającym na Agorze
zachwyt z demos czy pielgrzymem, który
namiot ma i ziemię pod stopami - całą jego -
„dopokąd idzie”; choćby i z głową w chmurach."
Poza tym ciekawy cytat i intrygujący tytuł.
Pozdrawiam serdecznie