Tobie śni się szparka sekretarka. Z nią spazm. Nieustanny pociąg
do smuklejszej szyjki. Różowszej szynki, co rozłoży świat na od
i dotąd. Nic z niej nie wypływa, wilgoć zatrzymuje w sobie.
 
Smakuje dobrze, gdy sapiesz na kanapie. Upozowany udręką.
Udawaną nieporadnością. Niechcący uczyniłeś mnie matroną,
Pigmalionie o niewyszukanych gustach. Za słabo znasz nierząd.
 
Przed tobą miałam wielu. Marnych grajków i młodych poetów
wiecznie przed debiutem. W pościeli. Nie uznaję żadnego za
jednego z trzech, wartych wspomnienia, pierwszemu lepszemu
 
mężowi. Matce dzieciom. Nie opowiesz o o swoich fantazjach.
Prostolinijnie. Na odpierdol. Spokój! Takich rzeczy zwyczajnie
się nie robi. Nie przelewa. Powstrzymuje wewnątrz, gdy czas
 
uciekać znów przed powodzią, bo tama puszcza poniekąd sama.
Nawet najlepszy wał nie uchroni nas przed prawdą. Trzeba
zejść już do szalupy. Wyratować. Zaopatrzyć, byśmy nie pozżerali
 
się w przyszłości. Na razie grzeszymy tylko myślą. Mamy obowiązki.
Na uczynki przyjdzie pora. I kara. Za niepohamowane brnięcie
w zimną zawiść. Wyrok zapadnie na górze. Uwięzi arkę lodowcem.
 
04.03.2016