Miło cię znowu poczytać wodniczko.
Można odczuć ból utożsamiać sie. Znowu czytanie jest jak dotykanie siniaków. Z początku zdziwiło mnie użycie słowa zwymiotował. Ale czemu by nie
I pomyślałam jeszcze że puenta mnie średnio przekonuje. Wrzuciłabym te wersy gdzieś wyżej. Może na sam początek albo coś. Tylko znowu czas wskazuje na to że to musi być na końcu. Dla mnie silniej brzmi kończąc na - jeszcze normalnym. Ewentualnie można też się pozbyc powtórzenia - kolejny raz. Ewentualnie

No nie wiem

Pozdrawiam!

Bardzo mnie przekonuje pierwsza strofa. Jest dobrze skonstruowana i ładnie płynie, a poza tym używasz rekwizytów, które do mnie osobiście bardzo trafiają

Jedyne nad czym bym popracowała do mnogość czasowników w kolejnych wersach:



I ta inwersja też niezbyt zgrabna:




Szczególnie, że znów się coś tu powtarza:
odległe ptaki/ludzkie dzieci

Może:
dziś ptaki świergotają z oddali - choć jak na mój gust ta dal jest zbyt archaiczna i trąci patosem.

Więc mam jeszcze inny pomysł:
dziś ptaki świergotają z daleka


W każdym razie wiersz do mnie gada, a to najważniejsze.
No i dobrze Cię znów widzieć z nami, Wodniczko!

Ślę uściski!

Hm.
Nie widzę słów, widzę coś co z nich jak jad wbija się i w gardle też coś.
Dziwne, przeczytać "odchodząca nadzieja" i umrzeć, można by.
Inaczej?
Przeczytałem w tej chwili kilka dobrych wierszy ale dopiero ten walnął mnie w "ryj".
I mam siniaka, nawet nie jednego.
P.S. Ok, prawda z poezji dla każdego odrobinę inaczej. Ta w tym wierszu dla mnie jak lampą błyskową w oczy bez zmrużenia.
Teraz muszę pooddychać, spokojnie.
Nie wiem czy piękny, wiem że ostrzem "duszę" przeszywa.
A tak ma prawdziwa poezja.
P.S. Prawdy w poezji różne? Z tego wiersza prawda sprzed, zza, spod, znad, ze - słów i jak lampa błyskowa w nie zmrużone moje oczy .