Niesamowity wiersz; przywiódł mi na myśl zbiorową podświadomość, te wszystkie pokłady okrucieństw, które z pokolenia na pokolenie odkładają się podprogowo, może nawet w genach; kto wie, może jest wśród nich zakodowana pamięć pierwotnych czasów, gdy byliśmy jak wilki/wilczyce, okryci sierścią, dzicy i nieufni? Niesamowita podróż - roztopienie się w przyrodzie, id, ponurej, lecz w jakiś sposób przemożnej pamięci...

PS. Nie wiem, czy dobrze odczytuję Twój wiersz, ale na taki - spokojno-duszny - odbiór naprowadził mnie, poza jego atmosferą, przejmującymi niedopowiedzeniami, także tytuł: po swojemu czytam go dwojako: jako "nic z burzy" - ciszę przed burzą? - lub jako "nic zburzy" - przypomnienie, jak niewiele potrzeba, by wszystko wokół eksplodowało...

Pozdrawiam serdecznie

mocno i subtelnie, to bardzo trudne tak wypośrodkować obraz, który będzie oscylował pomiędzy tymi przymiotnikami. niby takie nic z burzy, a jednak zburzy nam piękny sen na trawie, która kiedyś zimna od rosy, dziś stygnie spopielała. jeszcze się tutaj pokręcę bo warto przeczytaj więcej niż raz i wyciągać z pomiędzy przeróżne okrucieństwa, które zdawać by się mogło, że kwitną szybciej niż czerwone róże, trawa, liście dębu itd., itp...pozdrawiam serdecznie:-)

Aleks...

Nie sądzisz że słowo człowiek, już dawno przestało brzmieć dumnie? Najokrutniejsza istota na tej planecie przypisuje sobie wybitnie pozytywne cechy, do których nad wyraz rzadko (lub wcale) się stosuje. Skoro tzw. dobrzy ludzie są tacy wyjątkowi, to już o czymś świadczy. Człowiek, w ogólnym znaczeniu, raczej nie ma powodu do dumy. Nawiązując do przerobionej przeze mnie znanej sentencji, słowo człowiekiem, ma raczej negatywny wydźwięk.
Z tą smutną refleksją zostawiam powyższy wiersz.

Pozdrawiam.

ja tu już byłam 10 razy i nie mogłam dodać komentarza przez jakiś błąd 403 :C ale czytam ponownie i powiem tak o mistrzowsko napisane! jak zobaczyłam słowo "mozaika" już wiedziałam że chodzi o skórę. ale ten dąb ładnie pasuje każde słowo widać jest przemyślane. Artrybuty niby przeżute oczami przez wiele innych wierszy ale tutaj akurat tak prosto po ludzku pasują. za każdym czytaniem, jak dochodzę do puenty to mam ciary na całym ciele. i jestem zaskoczona chociaż przecież czytam w kółko to samo od nowa. artystko ty jeden z lepszych wierszy o aromacie sentymentalo-paranoiczno-wojennym jaki czytałam. hit. klimat jest niedoopisania. tyle się budzi emocji i refleksji - i się wie że to jest dobra poezja. no i masz plusa za świetlickiego. niedawno sama byłam wczuta w jego teksty. stąd też może nawet zainspirowana napisałam "paraliż" - zapraszam. mało kto się tam odzywa nie wiem co o tym mysleć
jeszcze raz - świetny wiersz, wybitny
pozdrawiam ciepło

Tych świerszczów się kiedyś nasłuchałem z płyty 'Ogród Koncentracyjny'. Z resztą jeden z moich ulubionych tekstów wyśpiewanych przez Świetlickiego obok 'Henryka Kwiatka' czy 'Finlandii' (to ostatnie w wersji z Lindą). Nie pamiętam, jaki miał tytuł utwór gdzie padają słowa 'delikatny jestem na kacu'. Swego czasu puszczałem to regularnie, więc się nasłuchalem so syta... a nastrój nieprzysiadalny? - klasyka.

Nie czytałem powyższych komentarzy, chcąc 'na świeżo' odebrać wiersz. Mogę coś powtórzyć, ale już na zasadzie nie sugestii tylko jakiegoś współodczuwania czy współodbioru...

Ta poezja mnie nie przerasta, nie muszę się wstydzić, rozumiem i dobrze mi z nią, forma nie jest dla mnie za trudna, za to 'ciągnie' do zastanowienia... urodą intryguje, jest uważna, sugestywna, namacalna, obrazowa... bardzo mi się to wszystko podoba, jest radość w czytaniu, jest wzruszenie... jest takie przystanięcie, przyjemna melancholia, tego w wierszach szukam...

Chciabym nieśmialo jednak móc mieć takie zapytanie - nad 'naprowadzeniem' w ostatniej zwrotce możnaby pozastanawiać się, pogdybać, czy nie zbyt nakierowuje na odbiór, gdyż kolejną lekturę tego samego wiersza prowadzić można (to pokusa) jednym jakby najprostszym torem interpretacji:

wiemy już że wojna, wiemy że wojna się już skończyła (po burzy zostało nic), jest i umierający 'znikający'tak zwany podmiot liryczny

Wiesz, odbierałem ten wiersz jakoś tak calkiem inaczej aż do ostatniej zwrotki. Pozwól proszę (i mam nadzieję że się jakoś nie obrazisz) że wyjmę kilka 'klockow' z ostatniej strofy:

czy jutro zbudzę się przed czwartą?
niepytana przez nikogo
odpowiem

i wtedy otwiera się jakby więcej drzwi i wyjść, gdzie można poprowadzić interpretację...

może być wtedy tak przykładowo, że bohaterka umiera na polanie, prowokuje jakoś swoją śmierć, igra z nią, kaleczy się, smak krwi ją fascynuje... śmierć wydaje jej się w tym pięknie przyrody jakoś przedziwnie estetyczna...

/chciałem składniejszego posta napisać, ale godzina jest już nieludzka a w perspektywie poranna pobudka.../

pozdrowienia serdeczne, i dzięki za wiersz bo jest i 'działa'.

Sc.

cześć, wiesz co człowiek to opinia, więc każdemu się nie dogodzi, stąd i tak potraktuj prosze moje zmienianie zakonczenia... coś jak... spodobał się wiersz, więc postanowiłem go zabrać ze sobą na dłużej, ale jeszcze przed tym 'oswoić', coś zmienić, bo tak mi jakoś wygodniej... wiesz, kieruj się tym co powiedział kiedyś ojciec do Witka z 'Przypadku' Kieślowskiego...

przyszło mi jeszcze do głowy to, że przyroda w tym wierszu 'estetyzuje' umieranie, można powiedzieć pejzaż ze śmiercią, podobnie jak w, kojarzącej mi się z tym, ostatniej scenie filmu 'Z i dwa zera' Greenawaya.
Dzięki, posłucham tego Anioła/Trupa, pewnie znane, ale jakoś znam 'Świetliki' wybiórczo, za to co już wybiorę słucham na okrągło...
miło tu gościć, i mam pytanie, może off topa, przepraszam, ale czy długo trzeba czekać na opublikowanie czegoś w 'prozie...' i jak duży ruch panuje w poczekalni; pytanie z ciekawości, wiadomo że czekanie wyrabia cenną cnotę cierpliwości, więc tak czy owak są profity

rownież się kłaniam i pozdrawiam nie mniej serdecznie....

Witaj
Temu lirykowi brakuje konsekwencji. Rozumiem, że w prologu chciałeś wydobyć kontrast "ilościowy", czyli znikanie podmiotu na rzecz narastania lata?
Jeżeli tak (mogłam źle odczytać), to chwyty poetyckie (np.metafora z kaleczeniem wzroku zapachem - efekciarska, sorry) skutecznie to zniszczyły. Wygrywa sytuacja podmiotu (krew, żywica, stygnięcie) i powoduje odsuwanie lata na plan drugi.
Tragedia się nie dopełnia. Podmiot z latem wygrywa.
I nie wiem, która z tych rzeczy nie ma znaczenia. Atrybuty lata czy podmiotu?

Następnie dość ryzykowne powiązanie akcentowanego braku z pamięcią. Plamy, wgłębienia i nagle skąd ten igrający cień dębu? Ale okey, może to symbol zanikającej siły?

Ostatnia cząstka jakby przylepiona z innego wiersza. Sen, przebudzenie, wojna... z latem? Uderza brak spójności z poprzedzającymi wersami.

Cytat dla mnie jest najbardziej pomocny w rozgryzaniu tego, co poeta miał na myśli.
Pozdrawiam

Dzień dobry, faith. Zacznę od motta - o miejscu, gdzie przychodzą umierać koty. Bardzo trudne dla mnie zdanie pod względem emocjonalnym. Wiesz, faith, Twój utwór bardzo na mnie podziałał. "Podziurkował" jeszcze bardziej to, co już było i tak podziurawione. No nie wiem, co jeszcze rzec/ napisać. Chyba zacytuję w tym miejscu Twoje słowa, bo mnie z lekka zatkało
"jutro zbudzę się przed czwartą
niepytana przez nikogo co mi się śniło
odpowiem że wojna ". Oj, oczy mi się spociły, choć upału nie ma. " [skaleczyłam] oczy dusznym zapachem róż" To tyle ode mnie. Dziękuję... A23

Spokojnie z tymi emocjami to tylko wiersz - sztuka oparta także na słowie.
To jest bardzo dobry wiersz - cytat nie musiał go ani bronić ani wypychać tekst.
Twoja ( moim zdaniem ) letnia smuga cienia.
Osoby kochającej, zafascynowanej życiem.
Miłość ma u Ciebie charakter narkotyczny , nie jest za darmo,
Trzeba o nią zawsze walczyć.
Niektóre użyte metafory bardzo nowatorskie .

Przyjemna lektura bardzo dobrego wiersza.

faith, ja bardzo emocjonalnie odbieram literaturę. Jeśli nie robi na mnie coś wrażenia, po prostu czytam i tyle, nie odnoszę się. Jednak większość utworów bardzo przeżywam, cenię pracę w nie włożoną, cenię mądrość piszących i to, że dane mi jest poznać tyle fascynujących dzieł - tak właśnie, dzieł. Nie inaczej. A smutek..., jest , jednak przeplatany radością. Inaczej, jakie życie by było? Nijakie, a tak jest fascynujące. Też bardzo się cieszę, że PP pozwolił mi na poznanie (choć wirtualne), Ciebie. Jesteś bardzo dobra. A23

Gdyby nie komentarz Lilah, to pewnie ten wiersz by mi umknął. I za to muszę jej podziękować, zanim przejdę do wiersza. Pozwolisz.

Przy pierwszych słowach już mnie wcisnęło i kupiłaś mnie od razu tym stwierdzeniem o kotach. Skoro nie umiemy żałować braci mniejszych, to czy możemy nazwać się ludźmi? Wiem jednak, że nie o koty tu chodzi. Też podobnie jak Intro, czytam sobie ten wiersz dwojako.

Nie tylko o odchodzeniu lata, przemijaniu pór roku. Bardzo subtelnie piszesz o okrucieństwie, o niszczeniu drugiego człowieka i tego co zbudował.



Ten koniec też we mnie trafił, tak jak początek. Bo czyż sen nie powinien być odpoczynkiem, a poranne wstawanie nadzieją na jasny i pogodny dzień.

Serdecznie.

Witaj! Pięknie napisane!
Widzę tu peelke, która zachorowała na raka i nagle tak bardzo zakochała się w życiu. Ma pełną świadomość tego co się dzieje, że w ostatecznym rozrachunku wiele dotąd ważnych spraw traci mocno na znaczeniu

pamięć zaczyna ciążyć, pięknie to oddałaś. Bez zbytnich słów. Sama esencja. Jak i cały wiersz.

Wojna jest synonimem naszego lęku, naszej podświadomości która cierpi, nawet we śnie. Tak to odczytuję. Wiersz nie wymaga żadnej korekty. Oddaje świetnie emocje człowieka w trudnym, przełomowym momencie życia. Pozdrawiam