Borku,

prześwietny wiersz. Wróżę mu miejsce w ramce "polecane". Ale do rzeczy:

piękne neologizmy i kontaminacje. Sugestywne metafory dla oddania katastroficznego nastroju.
Jestem pod wielkim wrażeniem. Odczuwalny ból rozstania. I takie to jest prawdziwe, przejmujące.
Ale poproszę o porządek w interpunkcji:





Ale powtórzę, że wiersz wywarł na mnie ogromne wrażenie.

Serdeczności,

z.

Klimatyczny wiersz, wiele motywów mi się tutaj podoba, ale mam też wrażenie lekkiego przegadania w pierwszej i drugiej, ale i tak mi się podoba , w każdym razie jestem zwolennikiem zasady, im prościej , tym lepiej, wolę lekkie niedopowiedzenie, krótkie formy, tutaj wszystko jest ładnie opisane, ale jak dla mnie za dużo wszystkiego, znaczeń, metafor, , ale jeśli czujesz, że tak jest ok, to spoko, ja mogę ci pokazać jak ja to widzę, po delikatnym okrojeniu


to się działo kiedy
zacierałaś plamy rzek, sięgały daleko
- po zgięcia kolan i łokci. Miesiące są rozwijaniem pąków
Biegną białe jelenie, nad brzeegiem tętnią zramiona
nieostygłe od ciebie. Linie są strome; chcę
o(d)paść puklami włosów.

gdzie gasną biodra, a kolejne o(g)rzechy przeciekają
przez dłonie. Chciałaś, żebym śpiewał chłodem, nawet
nie wiesz, jakie końce trzymam pod skórą.
Zapytaj żurawi o klucze; tylko jeden otwiera żyły. a może tylko jeden jest właściwy, byłoby prościej. ?

Pozdrawiam serdecznie ( :

Mnie się wydaje, że interpunkcja w wierszu nie może czynić szkody. Jednak przynosi oddech, daje szansę na czytanie tekstu w rytm, jaki zaplanował tekstowi Autor. Czytanie wiersza ciupasem wcale niekoniecznie mu służy. Posłużę się przykładem:

- nie wszystko złoto co się świeci,
- nie, wszystko złoto...

Tych przykładów jest wiele i niektóre - bardzo zabawne. Zdecydowanie jestem za interpunkcją

z.

Niesamowity tekst, cały jakby rozpięty na dwóch przeciwstawnych biegunach emocjonalno-semantycznych: łagodności i czułości oraz goryczy/napięcia. Niezwykłe neologizmy pozwalają uwierzyć w neo-jakość logosu. Ani jednego zbędnego słowa (brak zaimka zwrotnego "się" w "Miesiące są rozwijaniem pąków w trumnie" nadaje temu cudownemu cytatowi posmak metafizycznego horroru). Zabieram do ulubionych.

Pozdrawiam serdecznie

Borku, przeczytałam wczoraj, ale zabrakło mi już siły na komentarz, bo moje powieki zaczęły żyć własnym życiem i zamykały się w najmniej oczekiwanych momentach. Przyszłam więc teraz, póki kontroluję sytuację.
Dobry, świeży wiersz. Podoba mi się metaforyka i własciwie nie mam żadnych zastrzeżeń. Cieszę się, że znowu mogłam Cię przeczytać, choć śmiem twierdzić, że wciąż za rzadko bywasz na pp. Pozdrawiam