Wiesz Clock, to chyba Twój pierwszy wiersz, który do mnie mówi. I to mówi bardzo.

Lubię takie osobiste poetyzowanie, jakby zwierzanie się szeptem czytelnikowi z własnych emocji, co nie znaczy, że dokładnie te emocje czytelnik odczuje, ale najprawdopodobniej swoje własne. Lubię wiersze, które podczas czytania poruszają wewnętrznie swoją historią. Ten wiersz taki właśnie jest.

Jednak mam pewne drobne uwagi odnośnie niektórych fragmentów.


Tutaj powtarzające się końcówki -em, niby nic wielkiego, ale przy czterech czasownikach w tak bliskiej odległości, obciążają nieco tę strofę. I słowo "to" niepotrzebne.



Tutaj trzy słowa z przedrostkiem nie-, też wg mnie za dużo. Poszukałabym zamiennika do "nieustannie".
Za to słońce pędzące niedoganialnie- świetne.



W tym miejscu ładniej brzmiałoby, gdyby czasowniki były w tej samej formie: "że coś mogło się zatrzasnąć".


Ogólnie, wiersz bardzo mi się podoba.

Pozdrawiam

Też mi się podoba, chociaż masz parę zwrotów bardzo już oklepanych jak: przelatywanie między palcami, kamienna twarz, urywanie z choinki, ale jako że wszystko już było, to nie powinno przeszkadzać, że i Ty po nie sięgasz.
A tu, choć świetne, trochę mi zgrzyta:

Widziałabym to raczej jako w swoje wer­sje zda­rzeń, ale to tylko moje widzimisię.

Piękne, gdyby nie inny nick, powiedziałabym - takie wiolinowe.

Pozdrawiam