Pod koniec lipca podymne ze słomianych snów potrafi

brzęczeć jutrznią przez całe przedpołudnie. Dobry czas

dochować się młodych i pięknych, aż często trudno

wytrzymać, żeby nie wyskoczyć ze skóry, rozwiewając

ponad wszelką wątpliwość.

Światło z głową na blaszanym stoliku kontempluje puste

szkło. Długo będzie się jeszcze wahać czy wstać i odejść,

lecz zimna krew ratuje nas przed uprzedzaniem  faktów.

Wszystko co powiemy może być użyte przeciwko,

zanim Anna przetrze blat i szmat drogi skurczy w upale

do haustu zduszonego powietrza. Domy piaskowych babek

odpływają  powoli w kierunku swoich przystani, opatrzone

jałowym wzrokiem wędrownych sprzedawców biblii.