To wiersz "z pozoru niepozorny", bo rozpięty na mikroobserwacjach socjologicznych z jednej, a niekrzykliwych metaforach z drugiej strony. Jest jednak coś w Twoim stylu pisania, co bardzo ujmuje, może to to stonowanie połączone z subtelnością analizy Bardzo na tak!

Pozdrawiam serdecznie

Introwerka, dziękuję za miły komentarz. Właściwie to dopiero zaczynam regularniej pisać wiersze i nie wiem, jak brzmi ten mój styl pisania. Czy w ogóle on już powstał. Może niedługo będzie bardziej sprecyzowany

Tobie trawa1965 również dziękuję Nie podejrzewałam siebie o taką perfidię. Na swoje usprawiedliwienie mogę dodać, że dla mnie ten utwór naprawdę jest o Beskidach (a konkretniej o srogiej zimie w nich, która poszczególne domostwa/wsie potrafi izolować od świata) i że pisząc ten wiersz faktycznie o nich myślałam. Wiem, to pewnie żaden argument, że akurat o czymś myślałam... niemniej właśnie dlatego chyba chcę zostawić ten tytuł

Pozdrawiam!

Wow, widzę teraz, że drugi jest w sumie aż trzy razy, bo jeszcze druga półkula. Co ja mam z tymi cyframi.
Duże litery stawiam czasami niedbale, tam gdzie w mojej głowie zaczyna się kolejne zdanie/obraz, gdy myślę nad tekstem.
Dzięki, Gramofonie, za całkiem sensowne sugestie. Zastanowię się nad poprawkami w ciągu dnia - nie chcę tego robić na szybko, bo mam do tego (dość starego) wiersza spory sentyment.
Pozdrawiam