To nie jest dobry wiersz. Przede wszystkim "neologizmy" typu jesiennienie, popieleje są aż do bólu wytarte. Podobnie "zmrok" - w dodatku powtórzony dwukrotnie.

Łatwo się też domyślić, że jesień oznacza starość(i vice versa)

doczeka wieczoru niepotargany. Na lekcjach polskiego ten związek frazeologiczny nazywa się związkiem rządu, więc musi być dokładny.

W sumie utwór, który z powodzeniem można byłoby napisać 50 lat temu.

Bardzo przyjemny tekst. Temat i owszem, troszkę już nadużyty, ale za to świeżo i zgrabnie podany

a ten fragment to już bardzo

Przynajmniej ja wczułem się w klimat

Pozdrawiam

Jak to dobrze, ze mam dzisiaj wolny dzień i mogę nie wkładać uśmiechniętych ust i nie spinać na sztywno klamerki pleców. Pozwolić, by linia podbródka poddała się grawitacji, a ja zanurzona w ten wiersz po lekko zmierzwiony włos jesienniała razem z Tobą.. Dobrze Cię czytać w tym niewymuszonym, naturalnym kawałku. Takie wiersze są bardzo potrzebne, choćby po to, żeby wiedzieć, że nie jesteśmy same, że jest nas więcej, że czujemy podobnie. I dla świadomości, że razem łatwiej pokonać te nasze nastroje, do których mamy święte prawo. Buziaki i niewymuszony uśmiech dla Ciebie, mede_o za te wszystkie słowa

Jedno co bym wycięła to słowo 'podłogi', bo wydaje mi się dopowiedzeniem bez którego ta fraza swobodnie może istnieć.

Mimo tragizmu tego momentu jakoś nie mogę oprzeć się poczuciu, że bardzo podoba mi się ta wizja...

Ale wracając do nieuniknionego jesiennienia. Jedni z czasem dziecinnieją, inni jesiennieją. Nie bałbym się jednak jakoś nadmiernie tego drugiego. Mimo melancholii całości procederu, podoba mi się stan podmiotki lirycznej, chciałbym poczuć z nią coś takiego. Myślę, że jest jej z tym dobrze. Mimo wszystko. Że to lubi. Choć to niemodne, wbrew zasadom, nie schlebia ogólnie przyjętym kanonom. Lubi to i tyle. A ja lubię czytać o tym, co podmiotka lubi. I w ogóle to jeszcze - od tak tlącego się żaru, to się aż gorąco robi.

Najważniejsze, to zjesiennieć się z godnością.

Dobrze Cię znów widzieć Madeo, szczególnie w tak ciekawej odsłonie

Faktycznie bardzo jesienny wiersz... Melancholijny i spokojny, idealnie współgra z aurą za oknami.
Szczególne znacznie ma dla mnie zabieg z klamrą jako pointą, ponieważ w tym ukryty jest, przynajmniej w moim mniemaniu, sens wiersza. Wszystko zaczyna się na nowo, jeden dzień nie odstaje od drugiego, zlewając się w ciąg powtarzalnych czynności. Pozory i trzymanie się schematów wpędzają w samotność, bo to właśnie ona wycieka z wiersza najbardziej.

Takie moje odczucia...

Pozdrawiam serdecznie!

Smutne to wierszowanie, Medeo...
Życie przypominające o życiu, co minęło, życie kogoś, kto przypomina automat.
Bez uczuć, pełen pustki i marazmu.
Jesieni życia.

Trafnie ukazałaś wypalenie się człowieka, który żyje z dnia na dzień, nie widząc celu tej wędrówki.

A może go naprawdę nie ma?
Może to, co najlepsze, już się wydarzyło?
A teraz przyjdzie dożyć żywota jak automat?

I samotność, co tłamsi i gniecie...

Dobry, mądry wiersz, acz niewesoły, taki w sam raz na jesień

Zapraszam do siebie na małą miniaturę :

http://www.portal-pisarski.pl/czytaj/56440/oczy-sa-mozaika

Pozdrawiam!

wraz ze srebrnymi nitkami, dopada nas zmierzch, dziwna plucha w sercu, że coś odeszło, nie wróci, jeszcze łka, że tak bezpowrotnie, jak liście lecące z drzew... że coś dojrzało, kosze pełne owoców już w piwnicach, przetwory...

tylko, gdzie MY" gdzie nasze LATO; tak szybko dałyśmy sie zepchnąć od dzieci, garów, rabatek - do ciepłych kapci i niewiele mamy do powiedzenia... tak smutno i żal...

a może trzeba otworzyć japę, grzmotnąć mową, że jeszcze nie czas na zmrok, że my jeszcze całkiem, całkiem...

wzruszył mnie Twój wiersz