Szły przez park spłoszone, wychudzone nadzieje,

drzewa w pokłonie chwalebnym zasłaniały widok

ptakom pięknym, podniebnym.

Oczy przechodnia, którym była Ona spojrzały,

łagodniejsze, zdziwione, przecież szczęście mija nadzieje codziennie.

Nigdy nie zamieniają ze sobą ani słowa,

wymieniają spojrzenia,

Ona wszystko widzi z boku.

Pewnego razu przemierzając tę samą drogę przez park,

dziwnie przystanęły, nadzieje i szczęście,

tym razem spoglądając na Nią.

Zrozumiała wszystko,

polubiły Ją.

Zrozumiała, że spacery to Jej życie,

mijające nadzieje i szczęście o świcie.