Porsche grubego Rosjanina,

ostry zakręt, sto trzydzieści kilometrów na godzinę.

Może umarłam wtedy,

stojąc na szosie, z nagrzanym plecakiem u stóp.

Albo na trzepaku do góry nogami,

fikołek o ziemię i do ziemi.

Śnił mi się wujek, z wydłubanymi oczami.

Jadę rowerem przez wieś, słońce pali

swój cień widzę przez mgłę.

Wujek czeka na PKS,

zatrzymuje mnie i pyta

czy dziadkowi przyleciały gołębie.

Nie przyleciały wujku, a ty już dawno nie żyjesz.

Wujek puka się w czoło

Jeśli nie żyję, to ty też już dawno jesteś martwa.

Rosjanin hamuje pulsacyjne,

za szybą ciemne smugi kurzu, sarnie kopyta pod kołem.

Czy o śmierci można powiedzieć coś dobrego?