W drugiej wersji wiersza o śmierci,
zmarli nie odwiedzają mnie we śnie,
nie mówią, kto będzie następny.

Kałuża odbija światło latarni
i ledwo widać jak daleko do szczęścia,

ale trzeba zostawiać ślady na śniegu,
słuchać jak miasto szczęka zębami.

Kostnieję, właściwie nie wiem:

z zimna, czy z braku pewności?
Czy nie umarłam już dawno?

W drugiej wersji wszystko mogę zmienić.

Piszę z chaty w lesie.
Łowię ryby, zbieram borówki.
Nie pamiętam snów, pytań, odpowiedzi,
woda w rzece nie zamarza, nie boję się ciemności.

Nic nie zarzucisz tym poprawkom,
chociaż można je wymazać.