Bosski próbuję mieć do Ciebie pytanie i poradę z podobnego w odczuciu peela, na pewno nie tego samego, ale być może odpowiedź na jego ostatnie pytanie jest podobna. Pewien peel powiedział kiedyś..Ale czy my się znamy. Wierzę, że wie, czego szukał i po co. Mogę się tylko domyślać, po kilku słowach, których użył, że były identyczne jak jej i ku zdziwieniu wszystkiego, spotkały się dwie osoby, wbrew prawom świata, którym dane było poznać przeznaczenie. Na pewno peelka w twoim wierszu, o sytuacji, która jest zaprezentowana, potrzebuje zwyczajnie porozmawiać, być może szuka pomocy, jak z tym przynajmniej żyć. Czy mógłbyś zapytać peela, czy już na zawsze peelka musi udźwignąć wszystko sama. Myślę, że może istnieć coś pomiędzy oczy, mimo wszystko, o które prosi się czasami nad rzeką, chociaż pewnie ma on już dokończone życie.
Pozdrawiam Bosski K

To wiersz o głębokim, egzystencjalnym podtekście, między wersami trzepocze tak wielkie szalone uczucie, że pojęcie przerasta czytającą. Jest niedopowiedzenie "co teraz, co dziś". Po drodze pada odpowiedź. My czasami błądzimy i szukamy siebie w gąszczu prawd, półprawd i nieprawd, ale to wszystko jest do przezwyciężenia kiedy jest prawda w uczuciach. I ja to tak rozumiem.
To piękny wiersz można się zaczytać. Pozdrawiam ciepło.

Dawno u Ciebie Bosski nie byłam (z komentarzem ), co nie znaczy ze nie czytałam. Ale ten wiersz tym razem to wymusił. Tu nie tylko ciąg liter buduje historię, ale każde słowo mówi o relacjach, o zdarzeniach, o dwojgu ludzi, którzy mają za sobą wiele życiowych doświadczeń.



Ten fragment jakoś szczególnie do mnie trafia. Ma w sobie, jak dla mnie wyjątkowe przesłanie o tym, że trzeba doceniać drobiazgi i te ulotne chwile z życia. Przyjemnie było tu spędzić chwilę.

Pozdrawiam serdecznie.

Zgadzam się z przedmówcami, to piękna liryka, Bosski. Im dalej w wiersz, tym bardziej odczuwalne emocje. Widzę przypis, że wiersz dedykowany, więc nie oceniam, powiem tylko: przeczytałam z przyjemnością.
Pozdrawiam serdecznie.

Pamiętam Twoje niedotyki, bosski. I cieszę się z Twojego powrotu. Ten wiersz nie odbiega kunsztem poetyki od wcześniejszych. Jest tak samo czuły i atrakcyjny.



- przepiękne! I dla takich fraz warto do Ciebie wracać! Buziaki,

z.

Ach, Bosssssski, taki ciąg liter tutaj zapodałeś, że czuję się wręcz zmuszona po wielokroć smakować każde słowo.
Cudny wiersz, Tadeuszu, aż mnie dreszcze przeszły.
Musiałabym zacytować wszystko, aby pokazać, co mi się w nim najbardziej podoba.
Chociaż muszę przyznać, że...

... wyjątkowo rozłożyły mnie na łopatki.

Pozdrawiam ciepło