Ciemność zapadła, a ściany deszczu otuliły świat, zasłaniając resztki dnia, jakby ukrywając jego barwy pod szarą płachtą. Wiatr hulał bezlitośnie, porywając gazetę, która, wirując w powietrzu, opadała na chodnik, tańcząc niczym płaszczka w głębinach oceanu. Ten ulotny taniec stał się częścią kapryśnej wiosny, której nieprzewidywalność dawała o sobie znać.

Skryłem się pod zadaszeniem starego, opuszczonego przystanku tramwajowego, znajdując chwilowe schronienie przed nadciągającą burzą. Czarne chmury, ciężkie i potężne, zebrały się nad dachami, jakby szykowały się do wielkiego szturmu. Z oddali dochodził pomruk burzy, a od czasu do czasu niebo przeszywały błyskawice, które oślepiały i rozświetlały mrok niczym gniewne spojrzenie samego Thora.

Wszystko wokół stało się blade i bez wyrazu. Okna w witrynach, chłodne i matowe, przypominały nieruchome, milczące oczy, które beznamiętnie obserwowały to, co działo się poniżej. Smukłe maszty z antenami zdawały się falować w rytmie szumu wiatru, jakby łapały na swoich szczytach echo świata.

Jednak to wyobraźnia wykraczała poza tę grę natury. W kroplach deszczu, które spadały na ziemię, dostrzegłem coś więcej niż tylko mokre ślady. Każda z tych srebrzystych kropli nosiła w sobie migotliwe światło, jakby była nośnikiem chwili tak ulotnej, że jej piękno zapadało głęboko w pamięć. Ta chwila, choć milcząca, stała się trwała — jej delikatny taniec odbił się w moich myślach, a ja, leżąc później w pościeli, rozmyślałem o tym, skąd przybyła ta kropla nadziei, która choć krucha, zdawała się przetrwać na przekór wszystkiemu.