Czarne niebiosa schylają się nad moim czołem,
jak szczyty ojczystych wzgórz, pełne milczącej mocy.
Wzrok mój przenika przez mrok, promieniem światła,
co spływa z odległych gwiazd, przebijających
bezmiar niebiańskich sklepień,
niczym boskie znaki opatrzności.

Zamarłem, zawieszony między ziemią a niebem,
gdy fioletowy gąszcz wszechświata
pasy meteorów karmił swą tajemnicą,
a one, w dalekiej mnogości, spadały niczym łzy kosmosu.
Stałem tam, świadek wieczności, lecz nagle ugiąłem kolana,
pogrążony w modlitwie, która ucichła na ustach,
gdy wzrok mój utkwił w błękitnej Maryi,
królowej Niebios, wiecznej i niezmiennej.