Zbyt hermetycznie dla mnie, poczekam na inne komentarze, może mnie oświecą
pozdrawiam

allasko, Wiolinowe Basnie, rozumiem trudności, myślę że komentarz Miladory wiele wyjaśnia,

wiktorio, dziękuję za uwagi, lubię archaizmy i dość często ich używam, co do słabości formy, szanuję Twoje zastrzeżenia, ale w tym wierszu zostało dokładnie przemyślane każde słowo

Miladoro, idealne odczytanie, sama nie potrafiłabym lepiej, a jestem Ci tym bardziej wdzięczna, że zawsze ilekroć staję w sytuacji, że muszę tłumaczyć, o czym jest mój wiersz, czuję się skrępowana, jakbym go obnażała. Nie "się" tylko wiersz. A przecież czytelnikowi należy się uczciwa odpowiedź na jego wątpliwości.

Cóż, jak to mówią, pierwsze koty za płoty Może będzie lepiej, bo podoba mi się tutaj i pewnie coś jeszcze innego pokażę. Pozdrawiam Wszystkich serdecznie

Miladora, allasko, pokazała sens powiązania wersów. Obawiam się, że trudno może być w nim zrozumieć dużo więcej. Jedynie w zależności od znaczenia "nas", interpretacje mogą się dalej rozwijać.
Ale tak, rozumiem, że oczekiwałaś więcej.

Czytam to chyba już trzydziesty raz i im mocniej ukorzeniam w tych słowach moje myśli, tym bardziej się nimi zachwycam.
Tego nie można wytłumaczyć, trzeba przyjąć jak jest i czuć.
Niesamowite zaplątanie czasowe kryjące w sobie moc, wszystko, wyśnienia i nadzieje jednocześnie.
Bardzo dobry wiersz.

Pozdrawiam

Witaj Aniu.

Pięknie zaowocowałaś...Po tylu komentarzach najpewniej mi najłatwiej ocenić ową ukrytą głębię. Puenta niesamowicie nośna...można się nią zadrasnąć aż do piękna. Pozdrawiam.

Aniu.

Chciałem to zapakować w butelkę i posłać otwartemu morzu, ale skoro chcesz to wykorzystać, to będzie mi lżej na sercu że owe słowa trafiły we właściwe ręce .

Spędziłem więcej niż kilka chwil nad tym tekstem. Intrygujący, nie zaprzeczam.

Cokolwiek się zdarzy, to będzie inne niż, to co zdarzyło się mnie.
Nie osądzajcie mnie. Moje czyny dają się wytłumaczyć.
Wierzę, że uwierzycie mi.
Ale co będzie, to będzie.

Tak bym czytał. Maak

Po tylu podpowiedziach, jak zinterpretować Twój wiersz, wydaje się wszystko jasne. Ale zdania nie zmienię, że druga część jest bardziej hermetyczna niż pierwsza. Ale i tak podziwiam, bo nie umiem pisać hermetycznie.

Aniu, to jest świetna myśl... Nieraz, pisząc (prozę), miałam dziwne wrażenie, że moi bohaterowie jakoś mało mi są posłuszni.
W poezji to chyba nie jest takie oczywiste, bo tu słowa waży się w uncjach, ale jak widać...

żeby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba by najpierw zdefiniować, co rozumiemy przez "hermetyczny"? i czy "wiersz hermetyczny" znaczy to samo co "wiersz trudny"?

Podeprę się definicją "hermetyczności wiersza" autorstwa J. Podsiadło z felietonu J.Gutorowa "O poezji niezrozumiałej" Tygodnik Powszechny nr 35/2000 (był to pierwszy link, jaki pojawił się w wyszukiwarce na hasło "hermetyczny wiersz"

Ściśle biorąc J. Podsiadło definiuje "prywatny hermetyzm" jako „stosowanie kodów czytelnych dla wąskiego kręgu wtajemniczonych”. Ja to rozumiem tak, że autor wiersza hermetycznego celowo stosuje taki język/środki/słownictwo, że tzw. normalnemu czytelnikowi nie daje szans komunikacji z treścią wiersza, zostawiając mu co najwyżej doznania czysto estetyczne.

W związku z tym, ja bym odpowiedziała na Twoje pytanie twierdząco, że tak- dla mnie wiersz hermetyczny traci na wartości. Nie obchodzi mnie, czy on jest obiektywnie wartościowy, co mi z tego, skoro nie chce ze mną wejść w relację?

Ale czym innym jest wiersz trudny, czy może tylko nieco trudniejszy, który wymaga pewnego wysiłku ze strony czytającego, ale nie stawia przed nim barier nie do przejścia. Takie wiersze nie są hermetyczne w sensie niedostępne, tylko, jak o piękną i mądrą kobietę, trzeba o nie trochę pozabiegać, żeby się przed nami otworzyły.

W świetle tego co wyżej, czy mój wiersz jest hermetyczny? wydaje mi się, że nie jest - i komentarze kilku osób, które zechciały się podzielić swoim odczytem, jednoznacznie to potwierdzają.

Natomiast wcale nie twierdzę, że jest to wiersz łatwy w odbiorze. Może być irytujący, bo jest prościutko zbudowany na jednej frazie i jakby "powinien" w związku z tym być jasny, prosty i oczywisty. No, ale nie jest. Czy to jest jego wadą? Może tak, może nie. Jednemu się podoba Kaśka, innemu Maryśka. Dopóki spotykam się z reakcjami czytających, że do kogoś wiersz trafił (a w tym wypadku tak jest), mnie to wystarczy, by jako autor mieć i radość i satysfakcję.

Uff, rozgadałam się Ale leżało mi to na sercu, bo chyba zbyt łatwo przyklejamy łatkę "hermetyzmu" nie tam, gdzie jest zasadna.
I z tego wszystkiego prawie bym zapomniała Ci podziękować

Tjereszkowa, Tobie też, jasne,ze też

Trafna uwaga o "zupełnie" i "być", clockworklukis, bardzo dziękuję
Jestem tu zbyt krótko, żeby wiedzieć, dlatego zapytam - czy dopuszczasz posługiwanie się skróconą wersją Twojego nicku? Bo łatwy nie jest
Pozdrawiam

dziękuję, chętnie skorzystam

dziękuję bardzo, ajw, miło Cię zobaczyć, cieszę się i też pozdrawiam

Być może to kwestia nadmiernego zżycia się z tym wierszem, alosie, bo trudno mi znaleźć merytoryczny argument, dlaczego "doby", moim zdaniem, powinny w tym wersie zostać. Masz rację, że doby, to nie to samo co dni i chciałam, żeby było podkreślone, że miniony czas był wypełniony przez "nas" jakby maksymalnie, 24/24. To może brzmieć trochę naciąganie, słyszę to sama niemniej w tym wersie potrzebne mi było takie dopełnienie również dla płynności, pewnej melodii wiersza. Ale być może tylko ja ją słyszę, słyszałam ją od początku, kiedy wiersz się napisał.

No właśnie - "się", na którego brak zwracasz uwagę. Tu nie mam chwili zawahania - jestem pewna, że "się" na tyle zmieniłoby sens myśli, że położyłoby intencje.

Niemniej, rzecz jasna, bardzo Ci dziękuję za wizytę pod wierszem i zapraszam pod te, które się dopiero z czasem pojawią.
Pozdrawiam

Dziękuję serdecznie za wizytę i komentarz, kamyczku. Miło mi.

Bardzo dziękuję, Lilah, wiele dla mnie znaczy Twoja pochwała, bo jesteś moim tutejszym Autorytetem