Bardzo interesująco i świeżo, udało Ci się oddać typową dla nastolatków ciekaw(sk)ość i erotyzm, który czasem przyjmuje formę pełnego fascynacji podglądactwa. Można wczuć się w klimat i uwierzyć, że piękno ciał roznegliżowanych starszych chłopców i klimat letnich nocy peel zapamięta na długo

Wyszła Ci bardzo interesująca ekfraza. Ładnie pociągnięte wersy.
Zakończenie jest odważne i wydaje się być szczere, za takie przynajmniej czytelnik je weźmie.
Podoba mi się bardzo

Zgodzę się, że to niezwykle subtelny wiersz, w sposób tajemniczy i chyba przez to, w tym przypadku, tym bardziej odczuwalnie oddaje sedno sprawy. Przybliżający sytuację prosto i nienachalnie, pokazuje, że to podejście, ciekawość wydawać się może niezdrową fascynacją, jest jednak, chcąc nie chcąc, ludzkim objawem, słabością.
Ładny, powiedziałabym, że nawet nieco nostalgiczny, szept lata - tej pory roku, podczas której, zdaje się, chyba najbardziej jesteśmy podatni na różnorakie pragnienia, tęsknoty

Przepadam za takim klimatem. Lekkość, niewinność, beztroska ukazane tak, jakbyśmy oglądali stare zdjęcia. Mnie z kolei przypomniała się scena z filmu "Jak przetrwać w Nowym Jorku", z bardzo młodym jeszcze wtedy Leonardem DiCaprio, kiedy wraz z innymi chłopcami skakał do wody. Jakoś tak emocjonalnie pasują mi do siebie - scena z wiersza i ta z filmu.

Delikatnie drażni mnie tylko to "chrapanie", nie pasuje do chłopców. Z kolei nie wiem, czy "oddech" nie byłby tutaj za bardzo delikatny. Choć może te "sprośne żarty" nieco to wyrównują.
Ale to tylko jakieś tam moje widzimisię.

Wiersz bardzo dobry.

Pozdrawiam!

Miladoro, dziękuję za wizytę i pochylenie się nad tekstem.

Nie byłbym fanem zastosowania w tym wierszu techniki połączenia właściwego tekstu z tytułem, w tym przypadku tytuł ma być tylko po to, żeby wiersz miał nazwę, nic więcej. Gdybym poszedł śladem Twojej sugestii, zmieniłoby to lekko moja wizję wiersza, w którym miała przede wszystkim dominować prostota. I z tą ideą łączy się moja decyzja o pozostaniu przy dużej ilości czasu przeszłego. Rozumiem, że się powtarza, ale nie o warsztatową perfekcję chodziło mi w tym wierszu, znów, chodziło mi o prostotę, więc boję się że chcąc zastąpić powtarzającą się formę czasowników wyszłoby z tego jedynie coś przekombinowanego.

Co do "który mnie uczył(...)" jest to bardzo subtelna i jeszcze bardziej subiektywna różnica. Zdecydowałem się postawić uczył tuż przy początku zdania podrzędnego, żeby nadać większej dynamice tekstowi. Zastanawiałem się nad tym szczegółem przez chwilę i Twoja wersja, wydaje mi się, jest bardziej standardowa. Ja to sobie wyobrażam tak: słowo uczył przybliżone do zdania podrzędnego podkreśla wartość zdania podrzędnego, koncentruje na nim uwagę. Z drugiej strony Twoja wersja byłaby bardziej neutralna w wyrazie.

Znów muszę się pokłócić (), tym razem o Twoją ostatnią uwagę. Co do tego, czy brzmi niezręcznie, trudno mi podjąć jakąkolwiek dyskusję, gdyż jest to subiektywne. Nie zmienia to faktu, że szanuję Twoje odczucia i wezmę je pod uwagę. Aczkolwiek co do tego, że rzekomo jest niepotrzebny, zgłaszam sprzeciw!

Początek, "a ja," jest dość oczywistym łącznikiem i w ten sposób nadaje płynnego przejścia ze strofy w strofę. Druga część nasycona jest podwójnym znaczeniem "patrzeć się" oraz "jak się patrzy" (znakomicie, doskonale), które moim zdaniem jednak nadaje dodatkowego wymiaru wierszowi. Oczywiście uszanuję, jeśli Ci się znaczenie tego wersu nie podoba, jednak nie mogę się zgodzić, że jest zupełnie niepotrzebny.

Dziękuję za uwagi i skłonienie do dyskusji

Allasko, wydaje mi się, że bardziej pasuje mi Twoje pierwsze odczytanie tego tekstu Wskażę jedynie na fakt, że nieobecność podmiotu lirycznego w sytuacji lirycznej nie musi koniecznie wskazywać, że jest to ktoś starszy, może równie dobrze to być ktoś młodszy. W końcu ci chłopcy są starsi... taka tylko mała podpowiedź

Faith, skakanie do wody jest również bardzo artystyczną czynnością, a przynajmniej w moim odczuciu. Niestety, nie udało mi się go tutaj wcisnąć, ale jeszcze będę miał okazję Chrapanie miało być, tak jak krocze, szczyptą soli która ma zrównoważyć delikatność słownictwem bardziej naturalistycznym. Dziękuję za spostrzeżenia fajnie, że ci się podoba.

Ajw, dziękuję za wizytę, miło że wpadłaś. Klimat ze starych filmów, może dalekich wspomnień... Tak, to jest właśnie to cieszę się że się zjednaliśmy w wywołanych obrazach

Pozdrawiam

A szkoda
Wydaje mi się, że przy decydowaniu się na zmianę takich elementów trzeba podjąć ważne decyzje: co jest dla mnie ważniejsze, dźwięk, znaczenie, styl, metafora, czy wiele innych czynników. Powiedziawszy to, zapewniam, że nie odrzucam tej uwagi. Muszę jednak najpierw znaleźć rozwiązanie, które zrekompensuje mi utracone znaczenie i rytm i będzie brzmieć lepiej, co nie jest najłatwiejszym zadaniem.

A mnie razi krocze. Nie dlatego, że jestem pruderyjna. Zgrzyta stylistycznie, a szkoda!

Ale poza tym - dobry tekst. Ukłony,

z.

Bardzo mi sie podoba. Kojarzy wlasnie z filmem. I ma klimat taki w jakim lubie sie otaczac.