Psychopata - Junona
Proza » Długie Opowiadania » Psychopata
A A A
Od autora: Witam serdecznie: )
Brak mi pomysłu na tytuł, ale niech będzie- na początek, jako roboczy. Powieść jest w kilku rozdziałach. Tak więc, by nie przestraszyć nudą wklejam fragment pierwszego. Ta powieść jest najtrudniejszą w moim dorobku pisarza amatora. Chyba nie muszę opisywać, co tu się dzieje.
Pozdrawiam. Proszę o konstruktywną ocenę i pomoc. Poprawię się, obiecuję: )

Rozdział 1.

Życie potrafi zaskakiwać. Umiera miłość, pozostaje proza życia, czasem żal i nienawiść. Tak było w moim przypadku.

Zakochałam się w nim czystą miłością. Ufałam, że wyrywając się z biedy zapomnę o koszmarach. Tak było na początku. Kochaliśmy się, szanowali, urodziło się dziecko. Niestety, po jego śmierci, stałam się nerwowa, a mąż zwykłym tyranem. Moje nadzieje na spokojne życie spełzły w gruzach.

Minęło pięć lat, a koszmar wciąż trwał. Pewnego dnia zbuntowałam się. Nie wiedziałam jeszcze czy to księżyc w pełni spowodował moją agresję, czy zbyt długi stres.

Powiedziałam do siebie:

Dość tego! Dłużej nie wytrzymam z tym psychopatą. Niech się dzieje co chce, ale ja dokonam niemożliwego.

Przypomniałam sobie o starych talerzach z fajansu pozostawione w starej komórce. Ktoś mi kiedyś podpowiedział, bym zaczęła nimi tłuc, krzyczeć, nie dopuszczając chłopa do słowa. I tak też zrobiłam. Podczas nieobecności męża zniosłam je do kuchni, ukrywając w dolnej szafce. Czekając na pojawienie się pana i władcy, stanęłam za blatem. Schylając się, wyciągałam po kolei naczynia i zaczęłam je rzucać na środek kuchni.

Mam już dość takiego życia! Zaraz oszaleję jeśli stąd nie wyjadę! – rozpaczliwym wzrokiem wodziłam po kuchni, po której walały się skorupy. – Nie wytrzymam z tobą ani sekundy dłużej!

Popatrzył na mnie z przerażeniem w oczach, ale nie zrobił nic, by zareagować na mój gniew.

Po chwili odezwał się nader spokojnym tonem:

A dokąd to, jeśli nie tajemnica? – ironizował.

Nie twój zasrany interes! – wrzasnęłam nieludzko. – Już nie. Twoje zainteresowanie moją osobą powinno zniknąć z twojej głowy. Od teraz. Nie interesowały cię moje potrzeby, tylko dbałeś o własny... rozporek... I nabijaniem kasy.

Rozporek...? Potrzeby? Jestem mężczyzną, ty moją żoną, więc...? – skrzywił się w uśmiechu. – Coś ci się pomyliło, moja droga.

Jasne, że nią jestem! Na moje nieszczęście. Musiałeś wyładować swoje chuci nie czekając na mnie, tfuj! Jestem kobietą, a nie tylko kochanką i służącą w jednym. Miałam marzenia... – Ponownie złapałam za talerz. Tłukąc je poczułam się silniejsza. To było wspaniałe uczucie!

Marek odsunął się w bezpieczne miejsce. Omal nie trafiła w niego skorupa, odbijając się od podłogi.

Po chwili podszedł do mnie, omijając ostrożnie cały, piętrzący się bałagan.

Nie urządzaj scen. Dość tego! – Złapał mnie za łokieć i mocno usadził w krześle. – Robisz z siebie psychopatkę.

Szarpałam się przez dobrą chwilę, po czym wyrwałam mu się, a w moich oczach strzelały pioruny.

Odpokutujesz za wszystko – po chwili zaczęłam szlochać. – Nigdy mnie nie kochałeś. Zauroczyłam cię, bo jestem o dziesięć lat młodsza i biedna jak mysz kościelna. Mylę się?

Uniósł brwi ze zdziwienia.

Biedna? To fakt, ale nie tylko to. Wciąż jesteś uroczą kobietą, a twoje ubóstwo ani też brak zawodu nie było powodem mojego zakochania. Pokochałem cię taką, jaką byłaś. Zauroczyłaś mnie swoją bezgraniczną dobrocią i oddaniem, ale - niestety - zmieniłaś się po śmierci naszego synka. Stałaś się zgorzkniała i niedostępna. Próbowałem ci pomóc wyrwać się z tej otchłani, lecz...

Nie chciałam wysłuchiwać tych bredni. Zerwałam się z krzesła i podeszłam do okna. Ogarnięta smutnymi myślami o tym co przed chwilą usłyszałam patrzyłam na krajobraz, który już nie zachwycał. Westchnęłam ciężko i odwróciłam się w jego stronę

Nie wierzę.... – Gdybym to... Gdybym ja... Nie ważne teraz. – Machnęłam bezwiednie dłonią.

Marek powoli ruszył w moim kierunku.

Za dużo „gdyby“, kochana.

Zaczęłam szlochać.

Och... byłam niemiła, ale musiałam…

Wiem, że musiałaś... wyżyć się na serwisie. Teraz lepiej? – Próbował mnie objąć, ale odsunęłam się z widocznym obrzydzeniem.

W tej chwili tak. – Otarłam oczy.

Nadal tkwisz przy odejściu?

Ponownie zerknęłam w okno.

Tak, ale wpierw muszę poszukać przystani. Może u Elki…

Nagle wstąpiła w niego dzika furia.

Nie pozwolę ci odejść!

Poczułam na swoich barkach żelazny uścisk.

Ty? Ty mi zabronisz? Nic nas już nie łączy. – W końcu udało mi się wyrwać z jego kleszczy.

Nie dam ci rozwodu!

Nic sobie nie robiłam z jego gróźb. Mimo woli uśmiechnęłam się na myśl, że jednak te słowa nie zagrzmiały zbyt złowrogo.

Dasz – szepnęłam spokojnie. – To żadna filozofia.

Rytmicznym krokiem przeszedł przez kuchnię.

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Junona · dnia 21.06.2017 14:01 · Czytań: 508 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 2
Inne artykuły tego autora:
  • Brak
Komentarze
purpur dnia 29.06.2017 10:08
Cytat:
Życie po­tra­fi za­ska­ki­wać. Umie­ra mi­łość, po­zo­sta­je proza życia, cza­sem żal i nie­na­wiść. Tak było w moim przy­pad­ku.Za­ko­cha­łam się w nim czy­stą mi­ło­ścią. Ufa­łam, że wy­ry­wa­jąc się z biedy za­po­mnę o kosz­ma­rach. Tak było na po­cząt­ku. Ko­cha­li­śmy się, sza­no­wa­li, uro­dzi­ło się dziec­ko. Nie­ste­ty, po jego śmier­ci, sta­łam się ner­wo­wa, a mąż zwy­kłym ty­ra­nem. Moje na­dzie­je na spo­koj­ne życie speł­zły w gru­zach.Mi­nę­ło pięć lat, a kosz­mar wciąż trwał. Pew­ne­go dnia zbun­to­wa­łam się. Nie wie­dzia­łam jesz­cze czy to księ­życ w pełni spo­wo­do­wał moją agre­sję, czy zbyt długi stres.


Mam taką radę na początek. Generalnie nie opisuj - opowiadaj. Daj szansę czytelnikowiu wyrobić sobie jakieś zdanie, coś przeżyć, nie dawaj na tacy gotowych emocji. Czytając taki początek, nie mam kompletnie żadnej emocji odnośnie bohaterki, bohatera - papier, nawet karton bym powiedział.

Dlatego dalej czytało się bardzo ciężko. Całość wydawała się okrutnie sztuczna, kwadratowa.

Cytat:
– A dokąd to, jeśli nie ta­jem­ni­ca? – iro­ni­zo­wał
- jak dla mnie, to był jedyny ciekawszy moment. Coś pokazał, czymś zaciekawił. Był ludzki, mógł być prawdziwy, reszta niestety bardzo słaba...

Nie czułem rozpaczy, złości, miłości czy nienawiści. Był dialog.

Nie piszę tego, aby Cię dręczyć - wolałbym, aby skłoniło to do przemyślenia swojego tekstu, dania mu życia, dania mu czegoś...

Może lepiej zacząć od jakieś mniejszej formy?

Tyle ode mnie, reszta w Twoich rękach.

Pozdrawiam!
Pytanie_w_pustke dnia 07.07.2017 11:47
Czytając ten fragment od razu widzę, że pisać umiesz. Powinnaś tylko - wg. mnie - przemyśleć na nowo koncepcję tego tekstu, np. sprawić, żeby dialogi nie były tak oczywiste, np. unikać jasnych sformułowań ("nie dam ci rozwodu!", "jesteś moją żoną";) oraz zdań, których w realnym życiu się nie mówi podczas rozmów, np. ten fragment
Cytat:
iedna? To fakt, ale nie tylko to. Wciąż jesteś uroczą kobietą, a twoje ubóstwo ani też brak zawodu nie było powodem mojego zakochania. Pokochałem cię taką, jaką byłaś. Zauroczyłaś mnie swoją bezgraniczną dobrocią i oddaniem, ale - niestety - zmieniłaś się po śmierci naszego synka. Stałaś się zgorzkniała i niedostępna. Próbowałem ci pomóc wyrwać się z tej otchłani, lecz..
jest całkowicie niepoprawnie skonstruowany, zawiera zarówno bardzo poetyckie (i - umówmy się - pretensjonalne - określenia jak otchłań, bezgraniczne zakochanie, a także informacje łopatologicznie informujące czytelnika o sytuacji, np. 'zmieniłaś się po śmierci naszego synka". Jest to bardzo niezgrabne. Bohaterowie nie mogą mówić sobie takich rzeczy, trzeba raczej opisać to tak, żeby czytelnik sam się domyślił w czym rzecz.
Ale, jak powiadam, to kwestia technik i przemyślenia jak pisać (polecam poczytać np. o budowaniu dialogów, bo te są bardzo słabe, a wielu jest pisarzy - także bestsellerowych, jak Marek Krajewski - którzy budują okropne dialogi) bo talent i możliwości masz. Sam chcę napisać powieść ale dla treningu postanowiłem stworzyć sto opowiadań najpierw, polecam Tobie zrobić coś podobnego, poćwiczyć na mniejszych formach jak pisze kolega wyżej.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
wolnyduch
18/05/2022 23:18
Podoba mi się ten bieg, msz to taki bieg po szczęście, żeby… »
wolnyduch
18/05/2022 23:12
Witaj Galerniku Bardzo dziękuję za czytanie, tym bardziej… »
Galernik
18/05/2022 22:08
Florianie Konradzie - fajne to Twoje floriandzkie pisanie,… »
Galernik
18/05/2022 21:57
Mówisz - masz, wrzucone. "Świder" się to nazywa. I… »
Galernik
18/05/2022 21:49
Przeczytane z przyjemnością. Pozdrowienia :) »
Galernik
18/05/2022 21:47
wolnyduch - dziękuję za wizytę i miłe słowo. Pozdrawiam »
wolnyduch
18/05/2022 20:12
Ładnie, prosto, bez udziwnień i melancholijnie. Dobrego… »
wolnyduch
18/05/2022 20:08
Dobra zaduma egzystencjalna, dobry wiersz, zawsze na czasie,… »
wolnyduch
18/05/2022 20:00
Dobre przesłanie, jesteśmy tacy sami, mimo różnic, a w… »
wolnyduch
18/05/2022 19:56
Bdb wiersz, odbieram go w dramatycznym klimacie, wiersz… »
wolnyduch
18/05/2022 19:52
Kolejna życiowa porcja do zastanowienia, a ostatnia cząstka… »
wolnyduch
18/05/2022 19:46
Doskonały tryptyk, msz, życiowo i boleśnie, z pierwszą… »
wolnyduch
18/05/2022 19:27
Ciekawy, dobry wiersz, co do puenty chyba coś w tym jest,… »
wolnyduch
18/05/2022 19:15
Dobry wiersz, z tęsknotą za miłością i z zadumą nad życiem.… »
wolnyduch
18/05/2022 19:04
No tak, wiem, że to przekład, ja też głownie piszę rymowane,… »
ShoutBox
  • Yaro
  • 16/05/2022 19:07
  • To fajnie:)
  • mike17
  • 16/05/2022 17:17
  • Opróżniłem pocztę Jarku :)
  • mike17
  • 16/05/2022 14:29
  • Jarku, nie zapomniałem o Tobie :)
  • Yaro
  • 15/05/2022 18:40
  • Michał odezwij się. Pozdrawiam:)
  • Galernik
  • 10/05/2022 12:27
  • Dobra Cobro, ale to tak dobrze brzmi "Żywot bałwana". Myślę, że tytuł jest trafny, ale jak mi coś fajnego podrzucisz, to czemu nie, można zmienić. Dzięki za przeczytanie.
  • Dobra Cobra
  • 09/05/2022 15:30
  • Piękne zaproszenie. Zmieniłbym tytuł, żeby było bez słowa "balwan" , bo odzierasz punkt kuliminacyjny z zaskoczenia. I od początku wiadomo, co będzie.
  • Galernik
  • 09/05/2022 15:00
  • Witajcie. Melduję się po roku nieobecności. Żywot bałwana, jedna z moich najnowszych humoresek / opowiadań oczekuje Waszych opinii i ocen.
  • Darcon
  • 08/05/2022 09:57
  • Cały czas trwa nabór na konkurs "Malowanie słowem". Liczę, że wypoczęliście podczas majówki i teraz ruszycie z pisaniem. :)
  • Darcon
  • 04/05/2022 21:52
  • majka100, Strona główna, na dole, archiwum newsów. Marzec i kwiecień 2021. :) Pozdrawiam.
  • majka100
  • 04/05/2022 18:57
  • Dzień dobry, jest gdzieś zapis pierwszej edycji 'Malowanie słowem'?, bo jakoś nie mogę znaleźć. 'Muzoweny' też nie do odkopania.
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas