chodzimy wokół zegara, szukamy własnej godziny dla jej zbicia.

trop. pospinany w guzik wart tragizm

  odległość realizacji przeważnie moralizuje od postanowień.

  na odwrót. wolelibyśmy drżenie. rytm ostatnio staje się mniej regularny.

przedłuża się zacieranie punktów wyjścia i sił przebicia.

watą podbity płaszcz, w zamsz ocierana pięść.

  uszanowanie dnia po zapadnięte powieki,

  rozsypany piach na twarzy, w uszy zaplątany cichy takt.

na dwa do przodu w zwidy trwogi - na drogę cenny dreszcz spotkania,

na wszelki wypadek - kolizja cieni ze wschodzącą koleją rzeczy.

  by nie zacierać punktów wyjścia i siły przebicia. wtedy poczujemy się artystami.

  pieje kogut, czas na spotkanie w niezrealizowanych taktach na dwa.

*Korektę przeprowadzili WT&BD