Cierpienie - cz. I - Bezsenny
Proza » Długie Opowiadania » Cierpienie - cz. I
A A A
Od autora: Wygrzebane z szafy kilkuczęściowy zbiór przemyśleń oraz odczuć.

            W małym oknie na poddaszu zawisła wstążka wspomnień.  Krótka chwila zdarzeń zaczepiła się  o gwóźdź wbity w parapet okna, które pod naporem wiatru staczało nierówną walkę z drewnianą framugą. Wspomnienie chciało ulecieć, dać porwać się wiatrowi ponieważ przestało mieć znaczenie w tym świecie, a co najważniejsze, straciło swój punkt zaczepienia. Nici pamięci są niedostrzegalne dla ludzkiego oka. Widoczne są za to doskonale dla zwierząt domowych, które czasem wodzą wzrokiem jak może się czasem wydawać – za niczym.

Wspomnienia ulatują leniwie, uciekając wraz z gasnącą jeszcze wolniej duszą. Drobne nici pamięci oplatające duszę, tracą z nią kontakt parę chwil po ustaniu bicia serca. Od urodzenia zapamiętywane przez nas chwile nakładają się na siebie tworząc skrojoną na miarę szatę. Każdy z nas nosi ją na sobie, choć nie zawsze zdaje sobie z tego sprawę. To ta szata w którą mimowolnie się każdy z nas się przyobleka, jest pierwszym wrażeniem jakie odnosimy poznając obcą osobę. Jest to aura, którą dany człowiek roztacza w okół siebie. Każdy z nas wyczuwa ją bezwiednie przez co momentalnie możemy pokochać lub znienawidzić drugiego człowieka.

(Tak. Szata zdobi człowieka. Tylko głupiec w to nie wierzy.)

W chwili śmierci szwy świadomości puszczają, pozwalając wspomnieniom ulecieć. Rozpadająca się jaźń podejmuje ostatnią walkę o przetrwanie na ziemi. Jest to jednak walka z góry skazana na porażkę. Pamięć jest niczym kotwica, która trzyma nas w przystani przeżytej chwili. Czasem żyjący spędzają długie chwile zawijając do danego portu. Spędzając tam czas, przeżywają na nowo dane wspomnienie – nie ważne czy jest ono dobre czy też złe - nie zwracając uwagi na to, że im dłużej tkwią w przeszłości tym coraz słabszy staje się pomyślny wiatr przyszłości.

(Cumowanie w przystaniu komfortu ma swoją cenę.)  

Pasma doświadczeń dają się porwać wiatrowi, pozostawiając duszę nagą i lekką. Kiedy duch zrzuci już balast historii sam jest gotowy do swojej ostatniej wędrówki.  To te dwadzieścia jeden brakujących gram. Dusza ostatecznie powędruje czysta w zaświaty gdzie wolna od trosk i radości może stanąć uczciwie przed obliczem stwórcy. Tylko kiedy esencja życia jest wyzbyta ze wszelkich krępujących ją wspomnień - a co za tym idzie emocji z nimi związancyh -  może zostać sprawiedliwie osądzona. Przekraczając poziom chmur trafi w świat jednookiego stwórcy. Kiedy stawi się przed jego obliczem ten przeszyje ją na wskroś...

 (Ciiii... Nie zdradzaj zbyt dużo.)

            Walczące na śmierć i życie okno stało się  obiektem zainteresowania miejscowych sępów. Czarna zgraja wygłodniałych drapieżców ustawiła się na gałęzi na wprost toczącego bój okna. Drobne ciałka niedoszłych ludożerców zbiły się w masę aby uchronić się przed zimnem. Opierzona zgraja o dziesiątkach szklanych spojrzeń czeka dogodnego momentu na żer. To co ma nastąpić, zrekompensuje jej godziny duszenia się w ciężkim od kropel powietrzu. Szereg stłoczonych ptaków  stworzyło jeden wielki organizm kierowany wspólną świadomością, motywowany jednym celem. Najeść się.

Tysiącodzioby jest wygłodniały. Los nie był ostatnio dla niego zbyt pobłażliwy. Na podwórku wymieniono śmietniki których nikt oprócz ludzi nie potrafił otworzyć co znaczyło tyle, że potwór mógł zjeść tylko to co wypadło z metalowych kubłów. Czasem wygłodniałe psy przewrócą metalowe pojemniki w poszukiwaniu pokarmu co potem wykorzystują skrzętnie ptaki. Potwór otwiera swoje paszcze sycąc się odorem zgnilizny płynącej z brudnej od rozpaczy i smutku kamienicy. W jego oczach odbija się jedna z wielu spadających na ziemię błyskawic. Dzisiaj po raz pierwszy spróbuje ludzkiego mięsa. Ze strachu przed zamiarem maszkary mury zapłakały jeszcze rzewniej. Nie są gotowe na kolejną tragedię która miała rozegrać się w ich wnętrzu. Po prawdzie nigdy nie były, nosząc już niejedną bliznę ludzkich słabości i lęków. Świątynią gorszego boga nie raz zatrząsł piorun kapłana spod czwórki:

- Ty mały pedale – grzmot rozdziera ciszę. Odpowiedzią jest jak zwykle cichy deszcz dziecka kulącego się w kącie.

Akolici żalu urzędujący pod dwójką śnią na jawie. Niegdyś promienni i pełni radości, dziś oddają cześć bogu smutku. Jeden z nich pozbędzie się wkrótce swoich wspomnień, łącząc się ze swoim ojcem, którego tak mocno kochał a po śmierci którego, przyjął do serca jedyną słuszną prawdę. Ministrant beznadziei właśnie bawi się swoją motorówką. Jego czyny będą inspirować potępieńców oraz siać trwogę w sercach maluczkich tego świata. Usta szaleńców będą nosić jego imię podczas księżycowych nocy. Rzeczy których dokona odbiją się echem w najczarniejszych zakamarkach spaczonych dusz ludzkich.

(Lecz o nim już kiedyś było.)

Do tego miejsca dzieci niechętnie wracają zimą. Zmarzniętą twarz wita przegniłe ciepło rozpaczy i strachu rodziców zawoalowanego pod płaszczem agresji. Jeszcze przez chwilę w oczach pociech tlić się będzie nadzieja i ludzkie dobro lecz każda nawet najbardziej warowna forteca musi kiedyś upaść będąc pod ciągłym oblężeniem sił ciemności. Mury dziecięcej ciekawości zostaną skruszone przez inżynierów apatii, flagi uśmiechu połamią siepacze smutku a sale beztroski zostaną splądrowane przez najemników strachu.Twierdza upadnie a wraz z nią człowiek.

            Potwór staje się coraz bardziej niecierpliwy. Wygłodniałe dzioby zaczynają kłapać coraz głośniej, wtórując rozdzierającym niebo piorunom. Okno na poddaszu poddaje się wiatrowi. Stare futryny nie wytrzymują razów Boreasza.

Drewniane okno pikuje w dół.

Tysiącodzioby zamiera w oczekiwaniu. Spojrzenie małych oczek kieruje się teraz w stronę jamy.Nie czuje już deszczu ani zimna. Wzrok skupia na otworze w kamienicy.

Szkło nie wytrzymuje starcia z ziemią, dając tym samym sygnał potworowi do rozpoczęcia uczty.

Wspomnienie które zaczepiło się o gwóźdź zaczęło swój lot ku niebu.

(Dosięgnijmy go, sprawdźmy co zawiera, później podążymy za głodomorem.)

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Bezsenny · dnia 31.08.2017 09:42 · Czytań: 370 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 0
Komentarze

Ten tekst nie został jeszcze skomentowany. Jeśli chcesz dodać komentarz, musisz być zalogowany.

Proza: Górna Półka
Proza: Dolna Półka
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Majster89
05/10/2022 22:37
dzięki ;) pozdrawiam »
Wiga
05/10/2022 21:08
Miło poczytać dobry tekst Pozdrawiam ciepło »
Wiga
05/10/2022 20:36
Pięknie trafiasz w moją wyobraźnię »
Dobra Cobra
05/10/2022 19:51
Jednak nie jest łatwo być gęśmi, czyha na nie wiele pułapek… »
Dobra Cobra
05/10/2022 19:48
Nie pisz z rzadka, pls. Piękny utwór liryczny w sam raz… »
allaska
05/10/2022 18:14
Dziękuję Wszystkim za ślad pod tekstem bez tekstu;) :)»
allaska
05/10/2022 18:13
Berele dziękuję. Wolny duchu być może masz rację:)»
wolnyduch
05/10/2022 13:45
Dzięki Berele za odautorski komentarz. Co do przykładów ikon… »
voytek72
05/10/2022 10:49
Moze uzylas 'czcionki sympatycznej' i teraz do… »
TakaJedna
05/10/2022 08:43
Wolnyduchu, dziękuję za komentarz. I za ocenę. Moje wyroby… »
voytek72
05/10/2022 07:58
Moim zdaniem jest wiersz. Niby latwo jest ponarzekac na… »
Berele
05/10/2022 01:24
Co do tego upolitycznieniena, to nie jest to agitacja, nie… »
wolnyduch
05/10/2022 00:11
Niezwykle nietuzinkowe, wydźwięk smutny, ale za pomysłowość… »
TakaJedna
04/10/2022 21:17
Dobry tekst. Prosto napisany, nieprzekombinowany, przemawia… »
pociengiel
04/10/2022 19:07
dzięki »
ShoutBox
  • TakaJedna
  • 04/10/2022 10:38
  • Jasne, bo to miejsce na takie rzeczy. Bez odbioru, o przepraszam: bo.
  • Berele
  • 04/10/2022 10:24
  • Ministerstwo Spraw Zagranicznych msz
  • TakaJedna
  • 04/10/2022 09:41
  • Takie małe pytanie przy wtorku: co to za moda pisać skrótami? Pytam o "msz". Moim skromnym zdaniem - ani to trudne, ani skomplikowane... Ktoś coś (jak to się mówi)?
  • zawsze
  • 27/09/2022 20:50
  • pozdrawiajki!
  • Ronin
  • 26/09/2022 10:16
  • Przyciśnięcie prawego przycisku myszy nie daje opcji "wklej".
  • wolnyduch
  • 24/09/2022 12:39
  • Dzień dobry - uprzejmie proszę Szanowną Redakcję, o skasowanie mojego ostatniego wiersza, bowiem jest to twór soneto podobny, a miałam dać inny wiersz jesienny, ten dałam pomyłkowo.
  • Zola111
  • 24/09/2022 01:00
  • Głosujcie, bo nie głosujecie: [link]
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas