czy aby na pewno :"na rozstaj"? ja bym zapisała na rozstaju, na rozstajach. Nie poruszył, nie odczułam wiersza, no różne są gusta.
pozdrawiam

szukać kogoś na rozstajach dróg, chyba no cóż , może jaki polonista się wypowie
gdyby było samo wyszedłem na (kogo? co? - biernik) - rozstaj, to okej na rozstaj, ale wyszedłem jej szukać - gdzie? miejscownik - gdzieś na rozstaju, rozstajach. Tak na moją logikę. "na rozstaju dróg, gdzie przydrożny Chrystus stał" - Rynkowski
technik ogrodnik pozdrawia
PS jeszcze bym tak zakończyła, bo te kamienie jakieś takie, kojarzą mi się z całym szacunkiem z cmentarzem żydowskim, może tak:

zaglądam pod kamienie -
tam jej złoty ogon

Jednak pozostanę przy swoim.


Patetycznie! Nie. Jestem w tym utworze bez nadziei. Może inny poeta może to uwznioślić, ja nie.


Nie uważam. Wyszedłem na jeden rozstaj. Toż chyba lepiej wiem, przecież przyjrzałem się temu miejscu uważnie podczas szukania.


Poprawiłbym, gdybym miał na co. Wielkie litery chyba zostały mi z jakichś wierszy ze szkoły, tak się przyzwyczaiłem wizualnie. Czasem z tego nie korzystam. Może kiedyś już nie będę w ogóle? - A przecinek? Jakoś mi lepiej wiersz gra z przecinkiem w wersach. Może to kwestia tego, że staram się, by jeden wers = jedno zdanie / równoważnik, i dlatego nie ma więcej przecinków? W ten sposób dwa zdania wymagają przecinka.


Niby tak, niby zgodzę się. Lepiej mi brzmiało tak. Gdybym miał kiedyś to zmienić, być może pomyślę jeszcze nad tym określeniem.


Czy ja się bawię? To ona się bawi. :/ W chowanego, a ja nie lubię tej zabawy...

Pozdrowienia, @Milu!

Gdzieś na rozstaj... brzmi nieco groteskowo. Nie bardzo rozumiem użycia wielkich liter przy częściowej interpunkcji, dziwne to.

Pozdrawiam.elka.

Nie czytam komentarzy, moja wina. Niemniej wystarczyłoby postawić kropki i po sprawie.

Groteska tutaj nie pasuje, ale to Twój wiersz, ja wyraziłam tylko swoje zdanie i to tylko dlatego, że spodobało mi się szukanie nadziei pod kamieniami...

Miłego wieczoru.

Ja bym napisała, gdzieś na rozstajne i nie mam na myśli rozstaju dróg.

I moja interpretacja legła w gruzach... a tak mi się podobała.

Widziałam nadzieję, nie ważne na co, może na miłość, która pomimo pielęgnacji doprowadza do rozstajnej sytuacji. Między tymi brzozami, gdzieś wśród pół, czyli samotności, wychodzi peel szukać jej od nowa, pod kamieniami...

Nie ma sensu zmieniać tego wiersza, bo jest dobry.

Silvus, śledzę, ale to moje alternatywne spostrzeżenia, bo chyba wiesz, że poezja nie ma jednoznacznych interpretacji. A im więcej osób ma inne, tym lepszy jest wiersz.

bardzo... na tak