Dziwny taki wiersz. Jakbym był we śnie i już, już łapał jego sens, łapał zrozumienie i uczucie, miał je w garści - aż tu nagle sens-zrozumienie-w-garści przeradza się w nowe coś (lub znika) i scena snu się zmienia.

Chyba wiem, o co chodzi z matriksem; ja go nie czuję, dla mnie na przykład to po prostu kręć-kręć na zegarku. To pewnie dlatego, że mam tendencję do niezwracania uwagi na upływ czasu.

Przynajmniej widzę dokładnie temat. Tytuł mi się podoba, konkretny.

Pozdrawiam, Silv.