Ja gustuję w ziołowych, ale nic nie stawia na nogi (oprócz kawy, yerby i guarany oczywiście), jak earl grey jednak (z sokiem malinowym i cytryną wygrywa wszystko). To tak na marginesie Fajna zabawa słowem, jak zwykle u Ciebie

Introwerko, podziwiam Twoją ekwilibrystykę słowną nie od dzisiaj, tak jest i tym razem - podoba mi się koncept i wykonanie, brawo - świetny wiersz.

Serdeczności.

Ha, u mnie prawie podobnie. Yerbę przebija tylko kawa

Brak bliskich osób możemy określić swego rodzaju wczesną szarością.
Five o'clock, rytuał, którym kiedyś dzieliliśmy z kimś, teraz jest niczym godzina duchów.

Interesujące nawiązania, ciekawe skojarzenia słowne. Pięknie, Werko!

Vanillivi,

ogromnie mnie cieszą Twoje odwiedziny, dziękuję za tyle ciepłych słów Ucieszyło mnie szczególnie, że widzisz moje wiersze na stałym poziomie, co do którego mam spore wątpliwości


Uwielbiam! Lubię też bardzo czytanie o wierszach, ostatnio próbuję zgłębić różne książki krytyczno-/teoretycznoliterackie

Serdeczności

PS. Zielonej kawy nie próbowałam, brzmi ciekawie, muszę to nadrobić



Krzysztofie,

cieszę się bardzo, że do mnie zajrzałeś Tak, chyba lubię ironię w wierszach (i nie tylko) - lubię ją czytać jako jeden z wyróżników stylu ponowoczesnego, albo (za formalistami amerykańskimi) jako „strukturalne napięcie między poszczególnymi składnikami dzieła”, „ciśnienie wewnętrznego kontekstu” Cieszy też docenienie eksperymentów - zawsze mnie ciągnęło w kierunku poszukiwań nowej formy - cieszę się bardzo, że efekt okazał się trafiony

Pozdrawiam serdecznie