"Oto jest wiersz boleści. Był wśród nas, a myśmy się na nim nie poznali."

"Paw musi odejść! Proszę puścić pawia!"

(Marek K.E. Baczewski)

Tęcza ci na drogę! Wszystkie kolory miłości, 

z różem na czele. Nie moja barwa, mój drogi 

książę od miliona boleści. Uśmiechasz się, 

jakbyś widział przed sobą ten garniec, co złoci 

się na końcu. Ja uśmiecham się, bo wiem, 

że pozłota zostaje na palcach. Więc wolno 

patrzeć, nie dotykać. 

Pięknie jest, pięknie! Aż chce się żyć albo 

rzygać. Dla mnie zwykle to drugie. Nie ufam

niczemu, co błyszczy. Nie ufam nikomu, kto 

świeci blaskiem. Skąd ta poświata nad twoją 

głową ? Nie ma dobrych ludzi, są tylko 

fabrycznie niedoskonali. Bo to musi być jakaś 

usterka - serce na dłoni. 

Idź już proszę. Biegnij, tak jakby meta była

zawsze dwa kroki przed tobą. Fajnie mieć cel? 

Ja tego nie wiem. Myślałam: dom, dzieci, 

przewidywalność. Zapomniałam, że cel

powinien być ruchomy, każda Alicja potrzebuje

białego królika. Nie mogę zwyczajnie siedzieć 

jak widz na spektaklu. 

Więc biegu mi również trzeba? Rozwianych 

włosów i planów. Biec, nie uciekać. Przed tobą 

jednak powinnam. Nawet jeśli 

sercu lepiej by było na twojej dłoni; zachowam

dla siebie.