Honor i chleb

Sonet by nie udźwignął makabrycznej treści.
Woli skrzydła przypinać, wznosić na ołtarze.
Jeśli bogom podobny, obraz swój bezcześci,
odsłania wizerunek o szatańskiej twarzy.

Stworzył piekło na ziemi; choć już w nim nie pali,
jeszcze swądem ciał dyszy, łzy unoszą łodzie.
Słychać krzyki bezbronnych, płacz w krańcowej sali
i mundur bez człowieka po tym piekle chodzi.

Hałdy włosów, ubrania, wychudłe szkielety -
wciąż krzyczą w pokolenia - zapomnieć nie wolno!
Czy dzieci w łonie matki, starcy i kobiety,
powinni oddać życie jakimkolwiek wojnom.

Kraju rodzimy, Polsko, Ziemio ukochana,
słyniesz z wielkiej mądrości swojego narodu.
Nikt nie może twej dumy rzucić na kolana
okupionej krwią braci z nieludzkich powodów.

Niech nigdy nie powróci nieład na twej ziemi,
kupczenia majestatem wartości ojczyzny,
gdzie wyżej nad szacunek fortunę się ceni,
w niepamięć wyrzucając patriotyzmu blizny.