Oj! Alez mi sie podoba,czytajac ten wiersz jestem w ogrodzie gdzie zapach roz upaja....realne i pelne swiezosci. (przepraszam ze w tekscie nie ma ogonkow i kreseczek tam gdzie byc powinny,ale moj laptop nie ma polskiej pisowni)

Ładny obrazek nam namalowałeś
Aż zapachniało
Troszkę skojarzyło mi się z Małym Księciem
Pozdrawiam Niedzielnie

Dzięki kochani za komentarze, a że się podobało to jeszcze bardziej dziękuję... A co do ogrodu, to istnieje naprawdę u moich przyjaciół w Ponikwi. Pozdrawiam.

Ja mam niestety nieco mniej entuzjazmu w stosunku do tego wiersza. Od razu wyjaśnię, żebyś nie zrozumiał mnie źle, Arkady - nie oznacza to, że uważam go za całkowicie zły. Jest tu przedstawiona pewna wizja, która może się podobać, subtelność i rytm.

Jednocześnie jednak mam wrażenie, że jest to pisanie bardzo "bezpieczne", odtwórcze, żeby nie powiedzieć: wtórne. Przedstawiłeś najbardziej konwencjonalną wizję piękna jak się da, schemat sonetu wypełniłeś poprawnie, ale wiele nowego nie wniosłeś.

Na pewnym etapie rozwoju twórczego ćwiczenie się w takich formach ma sens, poeta jednak przede wszystkim powinien szukać własnej frazy, a nie być jedynie naśladowcą pokoleń naśladowców różnych Mickiewiczów .

Pozdrawiam serdecznie

Każdy bierze coś dla siebie, ja ostatni wers "że będzie zmysłów moich ostoją " Już dotykałam moje róże w ogrodzie.
Arkady dla Ciebie :
Jesienią róże są jesienne, senne, leniwe, rozmarzone
zamknięte pączki pachną miodem, latem
są uśpione.

bruliben "świat się ten kończy, czy też zaczyna"