coraz mniej szczegółów, pamięć utrwala plamy, abstrakcyjnie
rozmywa brzegi, zniekształca. już nie można znaleźć tych samych słów.
czasem zaboli i wtedy sączy się po jaskrawość, w kwantach,
bo dożyliśmy współczesnej fizyki, czarnych dziur i Zderzacza Hadronów.

przeżyć wiosnę, która zaczyna się od fiołków, odejść jesienią, wierszem.
dziesięć minut decyduje o wieczności - wciąż nie wiem czym jest czas i wieczność.
listy - myślokształty wędrują do nieba bez potwierdzenia odbioru,
wtedy każdy wiersz ma twoje imię, a księżyc z ludzkim sercem uwypukla niebo.*

pisaliśmy od morza do Tatr, o przyjaźni i tajemnicach po grób,
ale nic nie zatrzymywało nad grobem, kiedy na Piwnej zamawialiśmy grzane wino.
jednak Słoneczny wers właśnie wtedy zaczął gasnąć, czas zaczął spadać,
łapaliśmy nadzieję, nawet gdy gubiły się litery, wzrok płatał figle.

nad miastem słabo widać gwiazdy, ale księżyc zawsze wpadał na wiersz,
lampkę wina lub koniak, opowieść o ulubionej klaczy, kilka tęsknot, słowa otuchy
i dym papierosa - poeci palą pomiędzy wersami - Warszawa, czy Kraków.
w Poznaniu czytałam obiecany wiersz, jeszcze jest na YouTube.

tyle się zdarzało, dlaczego teraz plamy, coraz mniej szczegółów?
gdybym miała napisać jedno zdanie: nadal nie mam odwagi czytać Twoich wierszy
i jeszcze kiedy wysiadam z tramwaju, czasem przechodzi dreszcz,
jakbyś łapał za rękę, wiem - ten lęk, a wtedy w maju tylko raz jechaliśmy razem tramwajem, poeci z PP.

poza tym, u nas bez zmian, tylko kotów więcej, to pewnie przez Zderzacz Hadronów,
myślimy o Tobie wszyscy, do czasu zlotu, kiedyś Tam.

* na podstawie wiersza Jeden wiersz na dwoje - bosski_diabel