Akumulator - Zewediach
Poezja » Wiersze » Akumulator
A A A

Oto i jest kolejna historia z zimą w tle.

Poznacie znów osoby i zachowania złe.

 

W mojej rodzinie było kilka samochodów.

Mój ojciec zwykł mieć zamiłowanie do dieslów.

Dwadzieścia lat skończył nasz stary passat B5.

Na jego tle dochodziło do różnych spięć.

Matka liczyła na zakup czegoś nowego

Lub realizację remontu domowego.

Ojciec stwierdził, że pojeździ jeszcze tę zimę,

A za nowym „gnojem” rozejrzy się za chwilę.

Mrozy nadeszły jednak szybko niespodziewanie.

Fiaskiem zakończyło się auta odpalanie.

Pomogłem więc ojcu wyjąć akumulator.

Wzięliśmy prostownik i jakiś regulator

Oraz zaczęliśmy go w łazience ładować.

Podczas podłączania zwykł iskry wywoływać.

Bałem się być z akumulatorem w łazience,

Choć ojciec rzekł, iż ładowanie jest bezpieczne.

 

Zbliżał się Sylwester. Kupiono ognie sztuczne.

Nie mogłem dłużej czekać na zabawy huczne.

Zabroniono mi je dawać młodszemu bratu,

Lecz dałem i nie obyło się bez dramatu.

W trakcie, kiedy rodzice byli na zakupach,

Skończyłem wartę przy gotujących się zupach

Oraz wyciągnąłem zimne ognie z szuflady.

Na mojego brata nie padł wtedy strach blady.

Zaczął mnie błagać, żebym dał mu zimne ognie.

Uległem, prosząc by uważał na swe dłonie.

Po całym mieszkaniu ganiać się zaczęliśmy.

W którymś momencie w łazience się zamknęliśmy.

Zimny ogień w ręku brata ciągle się palił.

Do akumulatora przy gniazdku się zbliżył.

Wtedy właśnie urządzenie eksplodowało.

Mojego brata elektrolitem oblało.

Kilka bezpieczników natychmiast wyleciało.

W całym naszym mieszkaniu prądu brakowało.

Przydałby się nam zapasowy generator.

W łazience świecił płonący akumulator.

Brat zaczął głośno płakać i się do mnie łasić.

Nie wiedziałem, czy mam pomóc bratu, czy gasić.

Elektrolit musiał go w twarz boleśnie parzyć.

Taki wypadek nie miał prawa się zdarzyć.

Powinienem brata zimną wodą opłukać,

Lecz dym sprawił, że zaczęliśmy się podduszać.

Jak najszybciej z łazienki się wydostaliśmy

Oraz przez przedpokój do kuchni pobiegliśmy.

Kazałem bratu płukać twarz i oczy w zlewie.

Wtedy dostrzegłem, że brat załatwił się pod siebie.

Zaczynali się do nas sąsiedzi dobijać.

Nim jeden zaczął drzwi wejściowe wyłamywać,

Otwarłem je i mieszkanie opuściliśmy.

Natychmiast pogotowie i straż wezwaliśmy.

Nasi rodzice również szybko się zjawili,

Bowiem o niedzieli bez handlu zapomnieli.

Brat miał spuchnięte oczy i liczne pęcherze.

Chciałem już zapomnieć o tej całej aferze.

Poparzonego brata wzięto do szpitala.

Straż pożarna nasze mieszkanie przewietrzała.

Wcześniej, szczątki akumulatora wynieśli.

Na kilka godzin do sąsiadów mnie przenieśli.

 

Akumulator wybuchł przez zapłon wodoru.

Ciężko jest się pozbyć spalenizny odoru.

Wieczorem rodzice ze szpitala wrócili

I od przemiłej sąsiadki mnie odebrali.

Gdy rzuciła im się w oczy łazienka stara,

Ojciec powiedział, że czeka mnie sroga kara.

Matka spytała ojca, czy jest przekonany.

Ojciec milczeniem potwierdził, że będę lany.

Wiedziałem już na co się szykować.

Zacząłem mej uległości bardzo żałować.

Ojciec kazał mi położyć się na fotelu

I zerwał ze mnie majtki jak kurwie w burdelu.

Następnie związał mi ręce i nogi sznurem.

Do ust dał kijek, bym łatwiej mierzył się z bólem.

Przypiął mnie do fotela pasem transportowym

Tak trywialnie, że prawie oddychać nie mogłem!

Następnie wyjął z szafy rzemień z supełkami,

Które miały spotkać się z mymi pośladkami.

Ojciec wziął zamach i siarczyście mnie uderzył.

Piekący ból z tyłu mego ciała mnie przeszył.

Łzy gwałtownie do mych oczu się cisnęły.

Za każdym razem pośladki bardziej paliły.

Ojciec zadał mi pięć serii po dziesięć razów.

Wypuściłem w trakcie sporo śmierdzących gazów.

Cały czas drewniany kij mocno zagryzałem.

Z końcem drugiej serii na fotel się zeszczałem.

Równocześnie wyłem, krztusząc się własną śliną

Oraz rozważając nad swoją wielką winą.

Matka na to uwagi zbytniej nie zwracała.

Gdy ojciec mnie lał, krzyżówkę rozwiązywała.

Rozpaczliwie próbowałem się jakoś wyrwać,

Jednak pas dawał radę skutecznie mnie trzymać.

Przy piątej serii już milczałem patrząc w ścianę.

Nie czułem już pośladków, które były lane.

 

Gdy było po wszystkim, ojciec odłożył rzemień.

By poprawić resztki włosów, sięgnął po grzebień,

A potem zluzował pas i zdjął ze mnie sznury.

Podduszony miałem twarz w kolorze purpury.

Krztusząc się wyplułem drewniany kijek z mych ust.

Upadł na leżącą na fotelu stertę chust.

Stanąłem niepewnie na silnie drżących nogach.

Poczułem strużki krwi na pośladkach i udach.

Ojciec kazał mi się skłonić i podziękować.

Braku rozsądności powinienem żałować.

Matka podała mi zimny okład z rumianku.

Leżałem na brzuchu, tylko z górą we wdzianku.

 

Zanim ojciec niemalże zatłukł mnie w amoku,

Było jasne, że brat stracił wzrok w jednym oku.

Przez tydzień nie byłem w stanie chodzić normalnie.

Z trudnością przychodziło mi też załatwianie.

Zamiast siadać na desce, musiałem przykucać,

A potem tyłek ostrożnie wodą wypłukać.

Miast siadać w wannie, nauczyłem się brać prysznic.

To lanie miało mi się jeszcze nie raz przyśnić.

Zazwyczaj musiałem potem zmieniać piżamę,

Bowiem w śnie było przyjemne niespodziewanie.

Fotel w salonie starannie umyć musiałem,

Gdy byłem bity, obficie się nań zeszczałem.

Ojciec postanowił w końcu sprzedać passata.

Zszedł segment niżej i kupił tipo (fiata).

Kiedy tylko robiło się zimniej na dworze,

Przypominałem sobie o akumulatorze…

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Zewediach · dnia 23.01.2019 20:30 · Czytań: 280 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 3
Komentarze
Blanche dnia 24.01.2019 07:27
Powiem tak (oczywiście bez obrazy, bardzo obiektywnie).
Styl pisania iście grafomański, ale nie mogłem oderwać się od czytania. Coś jest w tych twoich opowiastkach, że czyta się je ciurkiem, do samego końca. I najgorsze, że nie wiem, czy się śmiać, czy płakać - w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Przez bardzo poważną historię, która czasami i doprowadza do łez, nagle przeplatają się wątki, które rysują uśmiech na twarzy. Powiem tak - nie nadają się te historie na rymowane wiersze, ale są niesamowite. Próbowałeś kiedyś prozy? Mógłbyś się w tym odnaleźć, a ja byłbym na 100% twoim czytelnikiem.
Kobra dnia 24.01.2019 07:55
Tak, to prawda co wyżej w komentarzu. Fajnie się je czyta, ale ... jakoś trzeba by to oporządzić. :)
Zewediach dnia 25.01.2019 18:03
Blanche, bardzo cieszę się, że moje wiersze potrafią być wciągające nie tylko dla mnie samego :)

Jeśli chodzi o prozę, to pisałem dużo jak byłem w podstawówce. Albo były to właśnie tego typu historie (ale na poziomie 10-latka), albo zmyślone historie o mojej klasie (całkiem na poważnie). Potem skończyły się pomysły, minęło parę lat i zaczęły się te wierszyki. Myślę, że potrzebowałbym dużo czasu, żeby stworzyć jakąś spójną treść w formie prozy. Wrzuciłem tutaj początek opowiadania "Oskarżony asystent projektanta", ale chyba za wysoko sobie dałem poprzeczkę.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Gramofon
14/07/2024 20:40
Lżejsza usadzona mocno przez grawitacje. »
skroplami
14/07/2024 11:07
Jak dzień i noc, różnice :). Chociaż jak one tak Twoja… »
skroplami
14/07/2024 10:00
Stara prawda, wieczna prawda, boska prawda. Zawarłeś kilka… »
al-szamanka
13/07/2024 17:07
Sumiennie przeczytałam tekst od początku do końca i mam… »
al-szamanka
13/07/2024 14:50
Mam pytanie. Czy wyzwolone kobiety, to te z tymi wszystkimi… »
Florian Konrad
13/07/2024 13:58
Dziękuję. Wiersz jest nieromantyczny, bydlak jeden :) »
Janusz Rosek
13/07/2024 12:19
Kazjuno To bardzo ciekawa historia. Czytając takie… »
Kazjuno
13/07/2024 07:42
Bardzo ciekawe, Januszu, 3 opowieści. Przeczytałem jednym… »
Janusz Rosek
12/07/2024 08:57
Kazjuno Bardzo dziękuję za Twój komentarz i słuszne… »
Kazjuno
12/07/2024 08:07
Przeczytałem Januszu z zainteresowaniem. Wewnętrzne rozterki… »
valeria
10/07/2024 13:53
Podoba mi się. Łagodne lato :) »
valeria
10/07/2024 13:51
Dziękuję, opis poprawiony już:) zachęcam :) od soboty jestem… »
Berele
10/07/2024 13:37
Pointa mogłaby okazać się jakaś lżejsza, ale udała się ta… »
Jacek Londyn
10/07/2024 13:08
Valerio, cieszę się, że się wydało, że ktoś z nas (a… »
Berele
10/07/2024 10:59
Nawet fajne neolęgi. Spodobał mi się wiersz ubogi w… »
ShoutBox
  • Jacek Londyn
  • 12/06/2024 14:22
  • a komentarzy ni chu, chu. "Czego oczy nie widzą, sercu nie żal"... Niby tak, lecz ja komentarze sobie cenię. Nierzadko lepiej niż kawa rano podnoszą ciśnienie.
  • Jacek Londyn
  • 12/06/2024 14:19
  • "Ostatnio widzianych" spory tłum,
  • Zbigniew Szczypek
  • 31/05/2024 21:10
  • "Po co tu jesteśmy, skoro ciągle się boimy?"- to taka "terapia", dla duszy i ciała, ekshibicjonizm w innym wymiarze. Skoro już tu jesteś, zrzuć ostatni listek! Bądź wreszcie wolny
  • Zbigniew Szczypek
  • 31/05/2024 19:34
  • Gramofonie - dołącz do nas z komentarzami, a na pewno będzie się działo więcej i lepiej, bo kto, jak nie Ty, swoją siłą głosu dotrze do najdalszych zakątków "galaktyk" ;-}
  • Wiktor Orzel
  • 31/05/2024 10:32
  • Dzieje się to, co zwykle. Ktoś wrzuca tekst, inni go komentują i tak się toczy tutaj życie ;)
  • Gramofon
  • 30/05/2024 11:13
  • dzieje się tu coś?
  • Zbigniew Szczypek
  • 15/05/2024 21:38
  • Najgorsze co może być, jeśli chodzi o komentarze, jeśli zostają tylko grupy tzw. "wzajemnej adoracji", z komentarzami schematycznymi i w zasadzie nic nie wnoszącymi do twórczości. Nie chciałbym tego.
  • Zbigniew Szczypek
  • 15/05/2024 20:30
  • Kaziu, my to wiemy, że to czasem działa na zasadzie "łańcuszka szczęścia" ale denerwuje, gdy ktoś go "przerywa", w tedy wraca cisza i "bezkomentarz" opanowuje znowu kolejną falą
  • Kazjuno
  • 15/05/2024 14:01
  • Piszcie, publikujcie i twórzcie komentarze!
Ostatnio widziani
Gości online:30
Najnowszy:Arcte