Szczyt wzniesienia

 
wreszcie wszedłem, ściślej
— wgramoliłem się na tę górę,
skąd nie ma odwrotu — i dobrze,
z tego miejsca się nie wraca.
 
na wierzchołku
oczu nie mogłem oderwać,
czas cofnął się
— o kilkadziesiąt dużych k-roków,
niczego nie domalował:
 
dyplom pod pachą,
usta, oczy, gęste włosy — zero chemii
(chemia krążyła pod dżinsową sukienką,  
rozpinaną z przodu)
i ta dziewczęca beztroska.

teraz
ręce uniesione, skierowane do mnie,
w rozkłębionych obłokach;
 
gdy usłyszałem
— bądź przy mnie, jak tylko możesz, 
zastygłem.
 
dziwne,
zamknięte powieki,   
umysł w zaślepieniu,
a odbiór wrażeń przeszył mnie
na wskroś.