bóg,

taki ładny i dobry w kazaniu i na złotych obrazkach.

spływa na nas kojąco

z przykrytego śnieżnobiałym obrusem ołtarza.

honor i ojczyzna

na wyglancowanych mundurach.

patriotyzm rośnie po wypitych toastach,

siłacze przemówień i defilad.

bohaterka nie wygląda jak joanna d’arc,

w srebrnej zbroi, na prężnym rumaku.

złote warkoczyki pod starym beretem,

podarte pończochy.

nie boi się dźwigać granaty w koszyku pod nosem żandarmów.

boi.

nikt nie chce umierać mając naście lat,

tysiące kolumbów też nie chciało

czy bóg mógłby być w piekle?

był.

w diabelskim kotle,

w ogniu luf czołgowych, bomb z nieba.

przeszedł przez cuchnące kanały,

nieludzkie obozy, katorgi więzienne.

przeżył.

honor i ojczyzna

przetrwały na brudnym orzełku,

poszarpanych mundurach,

poranionych ciałach.