Białość. Biały. Jest kolorem bielma, płótna białego, sztywnego, krochmalonego.

Biel. Niedobra. Nie kolor gołębia, smukłego pióra, nie kolor śniegu topniejącego młodą wiosną. Inna niż te, zła, biała jak ściana. Biała ość. Kościana.

Biały cień na czarnym dywanie, miękkim, mokrym od rosy, chłodnym, żyjącym. Bez ducha, bezduszne, palce blade, rozchylone, co się dzieje, co się dzieje ko? Kocha – nek? Kocha – ć? Nie wiem, nie wiem, czemu się wydarza coś? Co to było? Kochanie? Kochanie czemu leżysz na dywanie czarnym, ze smoły, popiołu wysnutym, nocą, ciemnością uszytym, przez los zgotowanym, całunem? Pocałunek, szybko, nie ma czasu, pomoże, na pewno, czemu usta zimne, czemu usta bezwładne, nieruchome? Kochanie powiedz coś, zaśpiewaj, tak jak wtedy, niegłośno, nie trzeba, cichutko, tylko drgnij. Wiatr dmie, przetacza się przez korony wierzbowe, liście – noże porywa, rzuca w twarz, czemu nie drżysz?

Kto ci to zrobił, kto? Zabrał mi skroń twardą, czarną, twarz hardą, silną, nos, oczy ukochane, na niebie gwiazdy migotliwe, na ziemi mrok, ciemność została. Tonę! Jestem królową w szkarłacie ciepłym, dłonie czerwoną koronką pokryte, tonę w gęstości, płuca zalane żelazem gorącym, czym ci pierś przebili kochany? Sierpem księżycowym? Jak oni mogli zabrać? Jakim prawem, Boże, strać ich. W piersi trzy dziury, głębokie jak piekło, nikt ich nie naprawi, nie scali, jestem królową w żółci, błagam, dam wszystko, młodość, siłę, wszystko co mam, zabierz, weź, tylko straw ich, Boże!

Co to? Co to? Cień?

Cieniu boję się, odejdź, czuję ach, trudno oddech wziąć, co to za zapach, jakiś kamień, ciężar na sercu, czy już czas, całą mnie bierzesz Boże? Ten cień, zły, nie chcę, błagam.

− Ja nie zły, inny po prostu. Co to zły?

Wielkie, złote oczy, puste, błyszczą, patrzą na mnie, zimny pot po plecach spływa.

− Ja nie zły, ciemny tylko, co po świetle, na nic światło, jak ciemności nie ma. Twe wołanie dziecko usłyszałem, przybyłem.

Na usługi moje, zrobisz co każę? Ja, królowa, bezbronna? Zrobisz, widzę. Oddasz mi go, wrócisz go?

− Nie moc moja wracać. Moc moja niszczyć, burzyć, palić. Jedno słowo, chcesz posługi takiej?

Plecy suche, skroń gładka. Chcę. Ciemność zapadła.

Smród ciał obrzydłych, grzechem zbrukanych, śmiech głośny izbę wypełnia, gorzki, słodki zapach, miód na klepisko leci.

− Co dalej?

Oczy mi zabrał, patrzenie, szłam dalej przed siebie, gdzie stopy poniosą, igły kłujące, korzenie, piasek sypki, błoto, ilu ludzi spotkałam, nie zliczę.

− To dobrze młodziutka, ładniutka, że nikt ci krzywdy nie zrobił, samiutkiej, może my dzisiaj, he he, dzisiaj, oj wieczór jest długi, hej ho.

Łapa szorstka, mokra, cuchnąca po udzie przebiega, jak szczapa drzazg pełna.

− Zaraz, zaraz, co dalej było? Gdy znajdziesz co zrobisz, gdzie cień twój potworny?

Zamarli, aż oddechy słychać, wężowe syki, usta jadowite, zamknięte, dziwne to, pokraczne, zabawne.

Powiedział,

kiedy spotkasz ich, a poznasz, usłyszysz gardziele, poczujesz wiatr stęchły i siarkę, powiedz dwa słowa, zjawię się, na rozżarzone węgle, własnymi pazurami wilczymi zaciągnę, rozszarpię.

Cicho się zrobiło, tak miło, przyjemnie, cisza harfową struną przecina powietrze.

Moje usta, tak samo martwe i zimne jak usta kochanka, rozchylają się:

Panie, o panie, woła twoje dziecię, opatul mnie nocą, jak płaszczem, bo nie widzę przecie, gdzie stąpam, chwyć mnie za rękę i prowadź bezpiecznie, dzieci dnia niech płoną, mi daj spać snem wiecznym.

Zanim skończyła mówić, drzwi do gospody, skrzypiąc głośno, otworzyły się.