może nawet nie w skrupulatnie utkanych witrażach
zawsze zadumanych kaplic gdzie kiepscy bluźniercy
poskraplani ze zdezintegrowanych maźnięć pędzla
szalonego szambiarza dokonują ablucji sumienia
zobaczyłem elizjum
 
było w szaroburych toaletach
podmiejskich pociągów relacji
znikąd donikąd albo i dalej
a może i nawet nie
tam
 
wiszą tanie lustra a w nich my-nie-my wysupłani
z niczego jakby przedwieczne babilońskie ladacznice
o nadziei obumarłej albo obumierającej cyklicznie
w odmętach czy może na skwierczącym ruszczcie
czarnego pandemonium toniemy lgnąc do myśli
o zbawicielu
 
on kona za każdym razem gdy pochylisz głowę
a potem odnawia się by znów przeżyć swój krzyż
i swoją schizofrenię wtula się w nią jak w zapach
powoli więdnących kwiatów