Różowy Pinokio- cz.II - Rozdział XI i XII - JOLA S.
Proza » Bajka » Różowy Pinokio- cz.II - Rozdział XI i XII
A A A

 

Rozdział XI - Las Umarłych

 

Było dobrze po północy, gdy mali wędrowcy dotarli do lasu o niespotkanym wcześniej wyglądzie. Był to cieszący się złą sławą, Las Umarłych. Liczne, obdarte z kory grube pnie i gałęzie prastarych drzew spowite gęstą mgłą zasłaniały widok na źle usposobione niebo. Przenikliwe podmuchy porywistego wiatru potęgowały nieprzyjemne odczucia. Żadna ścieżka nie rysowała się wyraźnie, gęsty mrok wymazał wszystko, każdy kolejny krok oznaczał zwycięstwo.

Pinokio zagryzł wargi, starając się nie dać po sobie poznać, jak bardzo Las Umarłych go zaskoczył. Nie przypominał sobie, żeby kiedykolwiek w nim był. Miś wyraźnie wystraszony rozglądał się wokoło. Każdy, choćby najcichszy dźwięk atakował uszy. Wiele strasznych obrazów tłoczyło się w pluszowej głowie. Gdy byli u szczytu wspinającej się po górę ścieżki Miś krzyknął:

— Co za przygnębiające miejsce! Nigdy o nim nie opowiadałeś!

Pinokio pokazał mu na migi, że nie rozumie. Pluszak powtórzył cierpliwe:

— Co za przygnębiające miejsce! Nigdy o nim nie opowiadałeś!

— Pamiętam, pamiętam, ale także przypominam, że te twoje ciągłe lęki są głupie — ofuknął go Pajacyk i swoim zwyczajem machnął ręką.

Miś wydał długie płaczliwe westchnienie.

Może ten Las Umarłych jakoś wygląda, ale nigdy nie powiedziałbym, że jest ładny. Muszę przywyknąć, nie mam wyjścia, pomyślał Miś, zawieszając posępny wzrok na najbliższym drzewie. Ono również nie wyglądało na szczęśliwe.

Minęło trochę czasu.

Zimny wiatr nasilał się z każdą minutą, wciskał się wszędzie. Zaczęło mżyć. Pluszak właśnie stawiał kołnierz mokrego kubraczka, gdy tuż nad nim rozległ się trzask. Spojrzał w górę i zdrętwiał. To złamana silnym podmuchem wiatru, wielka gałąź osuwała się na ścieżkę, którą kroczył. Mózg przerażonego Pluszaka uruchomił alarm.

— Załamię się, dłużej nie wytrzymam! — jęknął, wymykając się spadającemu z hukiem kawałkowi spróchniałego drzewa.

W tym samym momencie usłyszał:

— Muszę to utrwalić! Ten szczegół uwiarygodni naszą przygodę! — wrzeszczał Pinokio, wyciągając z kieszeni mokrej kapoty kamerkę.

Miś aż rozdziawił buzię.

Co za bezsensowne zachowanie! Nie jestem w stanie tego pojąć?, przemknęło przez pluszową głowę.

Pinokio nie zwracał na przyjaciela najmniejszej uwagi. Pluszak dotknięty do żywego odezwał się takim tonem, jakby gryzł:

— Słuchaj, Pajacu! Zająłeś się filmowaniem i to po nocy? A nie przyszło ci do drewnianej głowy, by wezwać pomoc drogową?

— Pluszaczku, zazwyczaj potrzebujesz więcej czasu, by zrozumieć zwykłe rzeczy.

Miś ocierając krople deszczu z czoła, mruknął:

— Są takie chwile, że słowa nie wystarczą.

W chwilę później, w Zacisznym Zakątku Lasu Umarłych uwalniał się od plecaka, umieszczając go starannie w dziupli starego dębu. Prawdopodobnie z obawy, by silniejszy podmuch wiatru nie porwał zgromadzonych w nim skarbów. Pajacyka pierwszego zmogło zmęczenie. Znużony zasnął na siedząco, oparty o pień drzewa. Pluszak wyciągnął z plecaka dmuchany materacyk i otuliwszy się wysłużoną pelerynką w muchomorki też zapadł w sen.

Wkrótce rozpadało się na dobre. Tłuczenie kropli deszczu o leśne podszycie obudziło Pinokia. Z daleka było słychać, że jest w złym humorze,

— A psik! Przemokłem do ostatniej nitki. Chyba nie umrę, ale przydałaby się aspiryna — stwierdził ponuro, dygocąc z zimna.

Miś nawet nie drgnął, spał jak kamień. Nie doczekawszy się odpowiedzi, Pajacyk zabrał się za bezceremonialnie przeszukiwanie kieszeni misiowego plecaka.

— A psik! A psik! Powinna być, gdzieś tu na wierzchu?

Odskoczyła sprzączka od parcianego paska. Wielki plecak bez cienia wstydu odsłaniał misiowe skarby.

— A psik! O rany, Miś ma tu wszystko!

Drewniana ręka trafiła na stertę przepoconych, brudnych kubraczków, zbieraninę dziurawych skarpet, na mokry plik nieprzeczytanych czasopism.

— Ooo!  Po co mu połamany ołówek i pusta butelka. Ciepło - zimno? I jeszcze te słuchawki! Czy ten król bałaganu ma źle w głowie?

Po pół godzinie szukania, Pinokio wymacał tabletkę aspiryny. Leżała na dnie pudełka, obok innych leków i starego, rtęciowego termometru. Pajacyk bez wahania połknął lekarstwo na sucho, krzywiąc się przy tym okropnie.

— Gorzkie paskudztwo, ale trudno — orzekł i dodał z krzywym uśmiechem. — To nie moja sprawa, ale czemu ten Pluszak chowa leki w pudełku po robakach?

Pakowanie misiowego plecaka szło Pajacowi z ogromnym trudem. Ortalion szeleścił. Palce poruszały się wolniej niż drewniane nogi.

— Ślisko i mokro, ciemno i jeszcze coś się rozlało!

Pinokio złościł się i wzdychał na przemian. Włosy przykryły mu twarz, deszczu naleciało za kołnierz, ale nie poddawał się bez walki.

Okropny hałas, jaki robił, wyrwał Misia ze snu. Widząc swoje rzeczy w nieładzie, a wśród nich Pajacyka potrząsającego metalowym pudełkiem zawiązanym niedbale tasiemką, zrobił minę, jakby ktoś oblał go kwasem.

— Hmm — mruknął. — Wszystko, co ostatnio robisz jest wkurzające. Czy chciałbyś mi coś powiedzieć?

Pajacyk szybko wytłumaczył, co się stało.

Miś wzruszył ramionami, ale widać było, że złość mu przeszła. Po chwili ułożył się do snu.

— Katar minie i od razu poczujesz się weselszy. Dobranoc.

— Dobra myśl, Misiu. Chyba też się zdrzemnę.

 

****

Nazajutrz skoro świt nadleciał Ptaszek.

— Pobudka, śpiochy! Wstaje nowy dzień, słońce zmienia świat! Gotowi do drogi? — zaćwierkał wesoło, wskazując skrzydełkiem płaskie wzniesienie.

Następnie rozpoczął ożywiony monolog. Chociaż domyślał się, że żaden z przyjaciół go nie słucha.

Pinokio właśnie wstał. Widząc małego, skrzydlatego gadułę, opadła mu szczęka.

— Masz babo placek! Chyba tej nocy nie spałeś i robisz za dużo hałasu!

Ptaszek zrobił strapioną minę. Na ogół starał się być pomocny i życzliwy.

— Ale jesteś najlepszym kumplem — poprawił się Pajacyk, uśmiechając się.

— Jakoś tu inaczej? — zdziwił się Miś, rozglądając się wokół siebie.

Wyraźnie zdezorientowany powtarzał sobie kilka razy:

Wczoraj bałem się tego lasu. Bałem się wszystkiego. Teraz, w świetle poranka drzewa i krzewy, nadal są stare, spróchniałe i większe ode mnie, ale już nie rzucają ponurych cieni i szumią spokojnie.

To sprawiło, że odetchnął z ulgą. Na gałęzi, tuż nad nim, miło wyglądająca sowa ucinała sobie drzemkę. Lekki wiaterek rozegnał mleczną mgłę. W niebieskich okienkach nieba pojawiały się pierwsze promyki słońca. Wilgotne od porannej rosy siwe mchy, puszyste paprocie i zdziczałe zioła zachęcająco pachniały. Las Umarłych, jakby ożył. Wydał się Misiowi bardziej przyjazny, na pewno mniej milczący. Był na wyciągnięcie łapki, czyli na własne oczy, z bliska, ale nadal niepokojąco tajemniczy.

Nie chcę tu zostać! Muszę działać i to szybko!, pomyślał, powoli gramoląc się spod pelerynki.

Tymczasem jego przyjaciele bawili się rozmową tak dobrze, że nie zdawali sobie sprawy z upływu czasu. Miś na ten temat miał własne zdanie.

Ich luz graniczy z lenistwem! Ratuje mnie poczucie humoru, pomyślał, marszcząc brwi i już po chwili zabrał się za pakowanie plecaka. Robił to każdego ranka, pamiętając, żeby nic nie zapomnieć. Wkrótce, stał w pełnym rynsztunku, gotowy do wymarszu.

 — Dochodzi dziesiąta. Pajacu, może taksóweczkę? — rzucił zadziornie.

Ptaszek zrobił wielkie oczy.

 — Trzeba go powstrzymać, bo znowu nabroi! — zawołał, gwałtownie zrywając się z gałęzi.

 — Pst ... — Pinokio uciszył skrzydlatego przyjaciela, robiąc porozumiewawcze oko.

I po krótkim namyśle dodał Mój tata mawiał: synu, nie wzdychaj do księżyca, tylko sięgnij po niego.*)

  

----------------------------------------------------------------------------

 *) Federico Moccia, " Wybacz , ale będę ci mówiła skarbie"

                                                                                                                   

Rozdział XII - Lądowisko balonów

 

Minęło południe, słońce wspinało się na godzinę pierwszą, gdy trójka przyjaciół dotarła do lądowiska balonów.

— Spójrzcie, to istna kraina fantazji! Teraz dopiero widzę, co mi w nocy umknęło! — zaszczebiotał Ptaszek, kryjąc się w obłokach.

— Bez niego będzie pusto i smutno, prawda? — spytał Pinokio.

— Zgadza się, ale stale tak robi — odpowiedział Miś i pognał dalej.

Chwilę później forsował gęsty bluszcz porastający mur okalający lądowisko, nie przestając rozglądać się na boki. To, co zobaczył, wręcz zapierało dech. Nieopodal źródła krystalicznej wody, na zielonej, wielkiej jak morze łące mieniły się w słońcu wielkie czasze bajecznie kolorowych balonów. Najbliższy był czerwony niczym dojrzała wiśnia, inny złocisty, za nim błyszczały kolejne, czarowały karminem, fioletem, turkusem. Wydawały się zadziwiająco duże. Soczysta, pachnąca trawa rosła prawie wszędzie, a kiedy wiatr ją głaskał szumiała niczym woda. W tawułkach rosnących wokoło szpalerem brzęczały chrząszcze.

— Nareszcie! To wszystko dzieje się naprawdę?! Fantastyczne!

Zachwycony Pluszak raz po raz wydawał dzikie okrzyki radości, nie mogąc się napatrzeć. Podniósł łapkę, chcąc pomachać Pajacykowi, lecz zrezygnował. I tak nie otrzymałby żadnej odpowiedzi. Pinokio stał z sceptyczną miną, bo miał za sobą wiele lotów balonem i udawał, że nie słyszy zachwytów pluszowego przyjaciela. Jego myśli zajęte były czymś innym.

— Ale nudy — westchnął cichutko.

Zadumę Pajacyka przerwał ostry głos Pluszaka:

— Wyglądasz, jak stary, zgorzkniały kocur i milczysz jak zaklęty, a ja chcę latać! Zobacz jak serce mi wali.

Miś zaczął sapać przez nos, jak zawsze, gdy wpadał w złość.

— Może dlatego, że całą drogę przebyłeś biegiem.

Usłyszawszy to, Pluszak wyszczerzył zęby w uśmiechu, a potem wyrzucił z siebie jednym tchem:

— Pinokio, gadasz coś bez sensu, zamiast mnie podsadzić. Dobrze wiesz, że mam krótkie nogi i za duży, bardzo ciężki plecak.

Pinokio kiwnął głową, ale bez przekonania. Kosz balonu wisiał przynajmniej trzy metry nad ziemią. Miś spoglądał w górę, trzęsąc się ze strachu jak liść.

—  O żesz ... —  Pajacyk chwycił się za głowę.

Miś czekał cierpliwie, rzucając pełne niepokoju spojrzenia.

 — Spokojnie, a pokażę ci jak to się robi — powiedział Pajacyk.

Chwycił linę, zaczął ją podciągać bez udziału nóg, niczym artysta cyrkowy i szybko znalazł się w do koszu balonu. Wydawał się kropką na tle błękitnego nieba.

Odpada, to dobre dla małp i pajaców, a ja boję się, że spadnę na zie...ziemię, pomyślał naprawdę przerażony  Pluszak i warknął

— Pajacu, robisz sobie ze mnie jaja, gdybyś był niżej to byś oberwał.

— Dobra, Misiu! Biorę to na siebie, właź na barana i trzymaj się mocno!

— Jasne! — wydukał Miś, wdrapując się na plecy drewnianego przyjaciela i mocno zacisnął powieki, aby nie patrzeć w dół.

W końcu się udało, znaleźli się w koszu balonu. Pinokio wyjął szarą chusteczkę, wytarł drewniane czoło, ciężko dysząc.

— To dało mi w kość! Jakie ten plusz bywa ciężki...

— No cóż, mało jest w życiu rzeczy idealnych — odparł beztrosko Miś.

Ledwo znalazł się w balonie zabrał się za przeszukiwanie przepastnego plecaka. Przedziwne przedmioty szybko zapełniały kosz, ale Miś nie dawał za wygraną.

Czyżby wpadł na kolejny pomysł? Okropność! — jęknął Pajacyk.

— W Lesie Umarłych zostały moje karmelki. Wracam! — oświadczył Miś, z kwaśną miną.

— Oj nie, mój drogi! Co to, to nie! — wrzasnął Pinokio i nie dokończył, bo dostał okropnej czkawki.

No i zrobiła się niesamowita draka. Miś zaczął krzyczeć i płakać. Mówił, że bez karmelków nie poleci, że jest nieszczęśliwy i nikt go nie kocha, że Pinokio to tak naprawdę niefajny kumpel.

Raptem nadleciał Ptaszek. Przebiegł wzrokiem po twarzach przyjaciół.

— Niespodzianka! Miło was znowu widzieć! A cóż to za hałasy?

Miś popatrzył na Pinokia z wyrzutem.

 — Zobacz, co narobiłeś mądralo, wytłumacz się!

Gdy to mówił głośno zaburczało mu w brzuszku. 

— Zresztą nieważne, czas na obiadekmruknął i niewiele myśląc, zaczął po raz wtóry przeszukiwać plecak.

Zewnętrzne kieszenie misiowego plecaka okazały się żałośnie puste. W ostatniej, wewnętrznej znalazł jeden jedyny mizerny sucharek i szybko wsunął go do kieszeni kubraczka.  

— Pinokio, znalazłem skarb. Nie zgadniesz co to?

Ku zaskoczeniu Misia, Pajacyk wybuchnął śmiechem.

— Wiem jedno, Misiu, musisz się pospieszyć, żeby ktoś ci tego skarbu nie zabrał.

— Tak, tak, Pinokio, myślisz, że to kolejny z moich niedorzecznych pomysłów, i że w głowie mi same głupstwa — odpowiedział nadąsany Pluszak, sadowiąc się wygodnie w najodleglejszym kącie kosza balonu.

Z pomrukiem zadowolenia zatopił zęby w sucharku, jakby był najlepszą rzeczą na świecie. Pajacykowi, aż nos zbielał z głodu. Starał się patrzeć w innym kierunku, ale było to zupełnie niemożliwe. Jego oczy nieposłusznie powracały do sucharka i czuł, że ślina napływa mu do ust. Miś przestał żuć, przekrzywił głowę, spoglądając zaczepnie na Pajacyka.

— Pajace na pewno gardzą zwykłym sucharem — powiedział z przekąsem. — Zapewne wolisz maślaną bułeczkę z rodzynkami?

— Owszem, ale naprawdę głodny pajac nie odmawia niczego.

Miś zawstydził się i bez słowa podał mu resztkę suchara. Pinokio wpakował go sobie do ust, przymknął oczy i jadł.

— Oj, jaki pyszny mniam, mniam — stwierdził z pełnymi ustami.

Miś roześmiał się, a potem spoważniał.

— A teraz, na deser mielibyśmy cudownie słodkie karmelki, a tak …

— Ach, tak, tak — wymamrotał Pinokio przepraszająco.

Było dobrze po trzeciej, gdy nadszedł długo wyczekiwany moment. Z hukiem włączyły się palniki podgrzewające powietrze i czerwony balon oderwał się od ziemi. Miś aż przysiadł z wrażenia. Niesiony wiatrem statek poruszał się w całkowitej ciszy. Przerwał ją na moment świergot przelatującego w popłochu stadka wróbli. Wydawało się, że unoszony wiatrem balon płynie ku niebu, coraz wyżej i wyżej. Po długim czasie:

— Dziwne i miłe — stać tak i patrzeć — westchnął, patrząc w dal.

— Z balonu świat wygląda jak makieta albo wielka plansza do gry. Jest taki wspaniały, że nie da się go opisać słowami. Drogi majaczą jak wijące się pomiędzy wzgórzami się szare wstęgi. Woda w stawach lśni w zachodzącym słońcu. Białe budynki jawią się niczym krople światła zastygłe pośród koron rozłożystych drzew. Gdy patrzę, to problemy i zmartwienia, które na ziemi wydawały się być wielkie, w powietrzu zaczynają się znikać. Czuję się jak wolny ptak — powiedział cichutkim głosem.

Pinokio podrapał się po karku.

— Dlaczego, Misiu, akurat wolnym ptakiem?

Pluszak pokiwał głową w zamyśleniu.

— Bo ktoś musi nim być.

— Masz ci los...

Słowa pluszowego przyjaciela najwyraźniej rozbawiły Pajacyka.

Tymczasem ściemniło się na dobre. Na niebo wszedł księżyc w pełni, krągły jak kula i żółty. Miś nigdy nie widział tak dużego i samotnego księżyca. Nigdy nie zdawał sobie sprawy z bezkresu nieba. Z nad morza dął wiatr, szarpał balonem. Coś zatrzeszczało, zajęczało.

— Myślę, że balonem najprzyjemniej jest latać nisko: nad złotymi łanami zbóż, kwitnącymi łąkami, zagajnikami. Tak, by można dotykać drzew — odezwał się niepewnie Miś.  

Widać było, że mu się nie podoba, że wokoło tak trzeszczy i szumi. Nieprzyjemne dźwięki wywoływały w nim dreszcze.

— Może tu straszy? — zapytał szeptem. — Pomyśl, Pinokio, może przyjdą duchy i porwą nas?

Pajacyk ziewnął.

 — Jeżeli zobaczysz jakieś duchy, to pokłoń im się ode mnie i powiedz, że nie muszą nic sprawdzać, gdyż mamy wszelkie kompetencje do podróży balonem, nawet w nocy.

Miś uspokoił się nieco, ale nie mógł porzucić niebezpiecznych myśli. Pinokio nie chciał rozmawiać, chciał spać. Miś był również śpiący, lecz to wzdychało między sznurami kosza balonu, zmuszało go do czuwania. Nagle usłyszał głosy. Z jękiem trwogi rzucił się w stronę drewnianego przyjaciela.

— Pajacu! Duchy! Krążą wokół nas, szukają dziury, by się tu dostać. Popatrz, jestem biały jak prześcieradło — wyszeptał bez tchu.

Pinokio nie wiedział, czy pluszowy przyjaciel błaznuje, czy mówi poważnie.

— Och, biedaku, widzę, że znowu napędziły ci stracha. To ich ulubiona zabawa.

Miś wzdrygnął się na samo wspomnienie.

—  Może mi się faktycznie przewidziało, ale tak bardzo chciałem, żeby zdarzyło się coś nowego — usprawiedliwiał się spłoszony.

Pinokio rzucił szybkie spojrzenie na pluszowego przyjaciela. Wydawał się bezradny i zawiedziony. Pajacyk pomruczał coś przez chwilę, a w końcu rzekł:

— Rozumiem, Misiu, nie martw się. Długo żyję w tej krainie. Wspaniałe, barwne przygody dzieją się tu nieustannie. Zapewne następna już na nas czeka.

Pluszak zastrzygł uszami.

— Kraina Niekończącej się Bajki to miejsce dla wszystkich. Także dla strachów, duchów, smoków, czarownic, złośliwych krasnali, żab, ropuch, mógłbym wymieniać bez końca. Uwierz, dzieci lubią być straszone i nie chcą słuchać ckliwych opowieści. Pluszowy Miś z charakterem jest jednym z tych dziwnych przypadków, w które bogate jest życie. Myślę, że chciałbyś zamieszkać tu na stałe?

Miś wtulił się w przyjaciela. Pinokio objął go mocno, oczy zwilgotniały mu ze wzruszenia. Ramiona Pajacyka były twarde i silne, a jednak czuł miękkość i ciepło. Nikt, oprócz Ewy, od dawna, nikt nie trzymał go w objęciach. Miś rozrzewnił się, czarne oczka  rozbłysły, twarz promieniała.

— Pinokio, czy naprawdę myślisz, że nie znajdzie się ktoś, kto będzie chciał czytać zamiast o księżniczce w lokach, o małym misiu z pluszu i oczach z guzików?

— Zdarzało się tyle dziwnych rzeczy… Może, kto wie. A teraz już śpij.

                                                                                                                                             KONIEC

 

 

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
JOLA S. · dnia 06.02.2020 08:37 · Czytań: 1235 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 12
Komentarze
AntoniGrycuk dnia 07.02.2020 20:58
Jolu,

na pewno to nietypowy dla czytanych przeze mnie tekstów, bo wiesz, że ja z bajkami itp to jak Macierewicz z powściągliwością ;) O treści się nie wypowiem, rozumiesz.

Ogólnie nieźle napisane, ale wyłapałem kilka błędów:

Cytat:
Soczysta trawa rosła prawie wszędzie, a kiedy wiatr ją głaskał, po równinie rozchodziły się fale jak po oceanie i szumiała niczym woda.

Masz dwa równe określenia na opisanie tej samej rzeczy. Albo brakuje słowa "tej" przed "równinie", albo należy to opisać, aby nie było wrażenia, że równina to co innego niż trawa.

Cytat:
Usłyszawszy, to Miś szeroko otworzył oczy.

Nie czepiam się zwykle interpunkcji, ale tu musiałem. Przecinek powinien być po "to".

Cytat:
Miś spojrzał na drewnianego przyjaciela ze współczuciem i bez słowa podał mu resztkę suchara. Pinokio wpakował go sobie do ust, przymknął oczy i jadł.

Kogo wpakował? Misia? ;) Bo tak to brzmi.

Cytat:
Drogi majaczą jak wijące pomiędzy wzgórzami się szare wstęgi.

"Się" w innym miejscu powinno być - po "wijące".

Cytat:
Coś zatrzeszczało, jakby jęczało.

Tu masz najpierw czasownik dokonany, a dalej niedokonany, co jest w tym wypadku błędem.
Miś rozrzewnił się, czarne oczka z guzików rozbłysły, twarz promieniała. Ja zmieniłbym drugi, szczególnie że mówi się, aby skłaniać się ku dokonanym.

Cytat:
Miś rozrzewnił się, czarne oczka z guzików rozbłysły, twarz promieniała.

Tu sytuacja jak wyżej. Dokonany i niedokonany, choć w tym wypadku brzmi to lepiej.

Pozdrawiam.
JOLA S. dnia 07.02.2020 22:56
Antoni,

dzięki za korektę.

Pozdrawiam :)
Dobra Cobra dnia 09.02.2020 12:52 Ocena: Świetne!
Królowa Bajki w najnowszej odsłonie!


JOLU S,

Powinnaś nie marnować talentu na PP i czym prędzej zatrudnić się u jednego z szejków bliskowschodnich. Tam docenią Twój talent zmyślania dzieciom rzeczy niestworzonych, ktore ucząc bawią i bawiąc uczą. Bo dobra guwernantka od dziecięcej literatury to jest to.

Piękna, dostosowana do umysłu dziecka fabuła i zapierające dech piersiach przygody przyjaciół. Az sie nie chce konczyc lektury... co jest najwyzszymi slowami uznania i pochwały.


Dziękuję za możliwość goszczenia w Twoim pięknym świecie.


Pozdrawiam, kłaniajac się Talentowi po polsku, czapką do ziemi.

Dobra Cobra
JOLA S. dnia 09.02.2020 14:10
DoCo

bardzo dziękuję za uznanie dla moich starań i bardzo miły komentarz.

Serdeczności i do następnego :)


Jola S
Kazjuno dnia 10.02.2020 09:20 Ocena: Świetne!
Droga JOLU S
Przyznam się, że nie od razu, ale już po chwili się wciągnąłem i poniosłaś mnie w bajkowe klimaty. Choć na początku mi zgrzytnęło.
Chwilę po lekturze przeprowadziłem test wśród trójki wnuków. (Akuratnie jestem w Warszawie u syna). Albo niedokształcone tumany, albo?... błąd Autorki(?).
Żaden z dzieciaków nie wiedział jakie to kolory: szafran, kobalt, czy indygo. Może zna je Twoja wnusia, ale i ja zapomniałem, że indygo to mieszanina fioletu z niebieskością.
Jednak czytając dalej, szybko zapomniałem o "zgrzycie".
Trochę mi żal, że to (chyba) ostatnia część lektury, skłaniającej do zadumy nad dziecięcymi preferencjami.
Podobnie jak Dobra Cobra, podziwiam Twój talent do tworzenia BAJEK. Jakże tematycznie odległych od spraw, o których sam piszę.

Serdecznie pozdrawiam, Kaz
JOLA S. dnia 10.02.2020 10:47
Kazjuno,

bardzo się cieszę z Twojej wizyty w Kraina Niekończącej się Bajki. :)

Dzięki za miłe słowa

Pozdrawiam gorąco :)

Co do zgrzytu masz rację :)

Jola S
al-szamanka dnia 16.02.2020 13:56 Ocena: Świetne!
Cytat:
Jego myśli za­ję­te były, czym(ś) innym.

i bez przecinka

Cytat:
Miś za­czął sapać przez nos, jak za­wsze, gdy wpada(ł) w złość.

Cytat:
— Może, dla­te­go, że całą drogę prze­by­łeś bie­giem.

bez pierwszego przecinka
itp., itd

Ach, z jaką przyjemnością przeczytałam Twoją bajeczkę.
Na chwilę podarowałaś mi w niej kawałek mojego własnego dzieciństwa - cóż może być piękniejszego.
Uwielbiam Twoich bohaterów.
Uwielbiam ciepło bijące z każdego zdania.
Chyba jesteś babcią nie z tego świata :)
Doczytałam w komentarzu Kaza, że dzieci nie wiedzą jak wyglądają kolory o skomplikowanych nazwach.
Nie widzę problemu.
W końcu bajki mają też edukacyjne zadanie.
I gdy dziadek, czy babcia wytłumaczą, to już na zawsze ich znaczenie pozostanie w głowach.

pozdrawiam ciepło :)
JOLA S. dnia 16.02.2020 14:54
Al,

cieszę się, że znowu Cię widzę w moich skromnych progach.
Kiedyś już napisałam, że masz w sobie coś unikalnego, ciepłego. Powinnaś tego strzec, jak skarbu, nie każdemu jest dany.
Wracając do moich bajek - jestem dorosła, a tak postrzegam świat .
W bajkach znajduję coś dla siebie, coś co pozwala mi oddychać pełną piersią i pcha by pisać o tym, co widzę i czuję.

Serdeczności :)
al-szamanka dnia 16.02.2020 17:32 Ocena: Świetne!
JOLA S. napisała:
Kiedyś już napisałam, że masz w sobie coś unikalnego, ciepłego.

Dziękuję, to bardzo miły komplement.
Skromnie zapodam, że data mojego urodzenia daje liczbę 33, tzw. mistrzowską chrystusową.
Może to ją wyczuwasz :)
JOLA S. dnia 17.02.2020 09:27
:) :) :)
Lilah dnia 16.06.2020 15:05
Cytat:
— Pi­no­kio, czy na­praw­dę my­ślisz, że nie znaj­dzie się ktoś, kto bę­dzie chciał czy­tać za­miast o księż­nicz­ce w lo­kach, o małym misiu z plu­szu i oczach z gu­zi­ków?


Znajdzie się, jestem pewna. Kilku chętnych już widzę. :)

Bardzo ładny bajkowy cykl, Jolu! :)
JOLA S. dnia 16.06.2020 16:33
Droga Lilu,
odetchnęłam z ulgą.
Ostatnio pochłania mnie bez reszty czytanie wierszy oraz opisywanie przygód Różowego Pinokia i Misia.
W tym wszystkim, co ostatnio czynię tkwi ziarno innej prawdy -
... człek prosty nie wie, jak te potworne wiatraki rozumem ma objąć

Pozdrawiam, dziękując serdecznie i do ponownego

JOLA S.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Dobra Cobra
07/12/2021 18:37
Jest dokładnie tak, jak piszesz. JOLA S. Dziękuję… »
Kazjuno
07/12/2021 15:37
Zwroty akcji, niczym w wirującym kalejdoskopie. Niektóre… »
jelcz392
07/12/2021 14:09
Masz dużo racji, ale przyjąłem takie założenie, że… »
Nuria
07/12/2021 12:36
przyszycguzik Enooo, nigdzie nie powiedziałam, że się… »
przyszycguzik
07/12/2021 12:28
Gratuluję :) Przyjmuję do wiadomości, że się nie znam. »
JOLA S.
07/12/2021 11:39
Nie dajcie się zwieść, to wciąż opowieść o nas, ludziach, z… »
Nuria
07/12/2021 10:42
Nie wiem, nie jestem fanką memów i nie ma mnie na FB.… »
przyszycguzik
06/12/2021 21:57
Fajny rym - Górna Półka - Peruka. Obawiam się, że we… »
Dobra Cobra
06/12/2021 15:35
Kawałek życia kawałkiem życia, ale to przeszkadza Ci w… »
pociengiel
06/12/2021 11:31
Dzięki. »
Darcon
05/12/2021 20:20
A dziękuję, miałem to nagrane w formie słuchowiska, ale plik… »
AnDob
05/12/2021 20:09
Kochaj mnie dla pieniędzy... »
Opheliac
05/12/2021 17:24
Bardzo podoba mi się pierwsza strofa i klimat z winnicą.… »
Opheliac
05/12/2021 17:20
"Zwiewna przepustnica" trochę mnie przerosła,… »
Opheliac
05/12/2021 16:37
ZielonyKwiecie, Alosie - dziękuję za komentarze :) »
ShoutBox
  • mike17
  • 07/12/2021 15:08
  • Jeszcze tydzień pozostał, by wziąć udział w MUZO WENACH 10, konkursie dla prozaików. Zapraszam do zabawy : [link]
  • ZielonyKwiat
  • 06/12/2021 20:51
  • Jak na razie jeszcze jestem "aktywna". Pusto.
  • mike17
  • 06/12/2021 17:52
  • Po prostu jadąc do domu na Święta : [link]
  • AntoniGrycuk
  • 06/12/2021 15:40
  • Zmarł wczoraj, genialny wokalista: [link] Odpoczywaj w pokoju ze swoją muzyką :(
  • ZielonyKwiat
  • 05/12/2021 15:29
  • Dziękuję za zaproszenie, ale chwilowo mam awersję do portali. Wolę jednak czasopisma i książki. W rzeczywistości czekam, aż admin zamknie mi konto, wiec jeszcze Wam odpisuję
  • Yaro
  • 05/12/2021 15:25
  • ZielonyKwiat zapraszam na inny portal na naszapoezja.pl lub na Truml.com. Cieszę się bardzo, że pojawiłaś się tutaj na portalu wniosłaś wiele świeżego powiewu. Pozdrawiam.
  • AntoniGrycuk
  • 05/12/2021 15:23
  • Mnie się też podobała, ale uważam, że można nad nią jeszcze popracować. Niektóre fragmenty były wyśmienite, a naprawdę słabych nie było. Było to, co u każdego zdolnego, wciąż uczącego się autora.
  • ZielonyKwiat
  • 05/12/2021 15:10
  • No to, Marku, jesteś w mniejszości.
Ostatnio widziani
Gości online:35
Najnowszy:Isztad
Wspierają nas