Kolejna opowieść o dążeniu do kochania, do spełnienia i bliskości.
To charakterystyczne dla Twojej liryki to oczekiwanie na miłość.
Już nie pierwszy raz się z tym zetknąłem.
Ale to piękne mieć kogoś w swoim zasięgu i czekać, aż drogi się przetną.
A co do gołębiego serca - są tacy ludzie.
Poważani przez innych, szanowani i lubiani.
Myślę, że jestem jednym z nich

Ładnie piszesz, skromnie i z wyczuciem.
W Twoich wierszach nie ma wybuchów.
Jest spokojna miłość.
Lub jej pragnienie.
I to właśnie może przyciągać.
Bo nie każdy lubi nadęte wiersze nowoczesne.
Ja nie.
Ja pod tym względem jestem starozakonny
I dobrze mi z tym, bo wiem, co dobre.

makir ja znam przykrą historię o gołębiach, jakby analogiczna do ludzkiej. Przez okno obserwowałam zakochaną parkę. Było cudownie, tak patrzeć codziennie jak te gołębie wiły gniazdo i gruchały. Dźwięki były radosne, aż serce mnie ściskało. Ta sielanka trwała koło miesiąca, może już były pisklęta, może już pełne gniazdo głodnych dzióbków wymagało opieki i starań rodziców.
Pewnego dnia głosy ucichły. Jakby nagle ktoś pozbył się tych ptaków z ich zakątka. Przecież nikt z nas nie ingerował, nie przeganiał. Owszem parapety były osrane, ale może to inne ptaki, są jeszcze wróble. Jesienią pojawiła się ciemna plama koło kominka. Brunatna woda zalała podłogę w salonie.
Na dole pionowej ściany są drzwiczki gdzie odkłada się popiół. Po otwarciu naszym oczom ukazała się martwa ptaszyna, gołąb, który zakochany i zalatany wleciał przez komin i zdechł...konał w męczarniach, tak przypuszczam. Ta cisza, która pojawiła się tak nagle, była złowieszcza. Kto mógłby przypuszczać, że tak skończy się ta historia, historia zakochanego gołębia.