Wot w cziom dieło.
Piękny w prostocie

Dzięki, pociengiel. Widzę, że niedługo będziemy pisać komentarze w obcym języku



Masz rację, wiosno, jakoś tak kalką mi się poleciało.

Zastanowię się nad zmianą. Może tak (żeby zachować rym w 1. wersie):

jeszcze się nie stała biała
ale z lekka już bieleje

I jeszcze rym do bieleje - będę myśleć.

Dziękuję

PS

A tak?

Jeszcze się nie stała biała
ale z lekka już bieleje
noc nad Newą.
Rozum rzewnie
się nastraja w tę noc młodą.

Też tak uważam, Mike, i cieszę się, że w takiej właśnie gustujesz.

Miłego popołudnia

Apisie, czytasz w myślach czy co? Właśnie spokój bardzo sobie cenię.
Twoje słowa mogłyby istnieć jako samodzielny wiersz.
Dziękuję, pozdrawiam

A gdyby tak?

- Nierozgrzana do białości,
ale jednak już się bieli
czas nad Newą.
Rozum cierpi
na tęsknotę w tę noc młodą.
A gdy o kopułę złotą
pierwszy promień się rozbije,
lato w Letni Sad zawita,
jakich darów, jakich nagród
innych
jeszcze chcieć od życia? -

Wtedy nie powtarza się "noc". I zachowujesz rym "bieli/cierpi".

Miłego, Lilu.

Milu, Wiosno,
biorę sobie do serca Wasze uwagi i będę jeszcze myśleć nad początkiem tego wiersza.

Pozdrawiam Was serdecznie