Moje, moje, ciągle coś bazgrolę, codziennie aż moja córka porównuje mnie do chińskiej fabryki mam nadzieję, że ilość przekłada się na jakość, różnie bywa. Sama wiesz.
Mam jeszcze inną wersję tego wiersza, nie wiem czy dobra, czy niedobra. Po prostu jest.

proszę poczekaj moment
piszę wiersz dla ciebie brajlem

chciałabym zostawić historię światów
zapętlonych w czasie
które zachowasz kiedy odejdę

poznaj moje słowa niewypowiedziane
przy samotnych kolacjach
nocach szarpanych sztormem

w starej latarni
powoli wchodzę na górę po krętych schodach
które skrzypią marynarską szantę

od dawna nikt mnie nie odwiedzał
chowam listy w szklanych butelkach
czekając na przypływ

żegnam konstelację zielonych gwiazd
pamiętam żar który wzniecił ogień na tratwie
dusz kołysanie przez meduzy
błękitne

mój marny poeto, spójrz znów płyną kutry
przy brzegu cumują modlitwy traw
powietrze kołysze wydmy

wrócisz nad ranem w lnianej koszuli
białej pokryty piaskiem
świt pożegna żal za rodzinnym domem

rozpalony odległym wspomnieniem
zobaczysz małego chłopca, który puszcza
latawce
odnajdziesz siły

by nasycony
zapalać samotnym syrenom
uśpione latarnie

tak ma zostać każdy weźmie z niego swoje, ja uwielbiam światy nieokiełznane dla mnie to po prostu seks, a dla ciebie może być lemoniada