Stara bajka

W tym świecie, gdzie każdy człowiek
niejasną rolę odtwarza,
będziemy się starzeć oboje,
tak, jak to w bajkach się zdarza.

Dogasa, świecąc cierpliwie,
iskierka naszego życia,
i dzień, co przyjdzie niechybnie,
w milczeniu będziemy witać.
 
Lecz kiedy kosmyk srebrzysty
na skroni twej się pojawi,
na strzępy porwę zeszyty
i  wiersz pożegnam ostatni.
 
Niech dusza drży, jak jezioro,
wkraczając w podziemne progi,
a rdzawe liście trzepocą,
nie tknąwszy powierzchni wody.

Старая сказка

В этом мире, где наша особа
Выполняет неясную роль,
Мы с тобою состаримся оба,
Как состарился в сказке король.

Догорает, светясь терпеливо,
Наша жизнь в заповедном краю,
И встречаем мы здесь молчаливо
Неизбежную участь свою.

Но когда серебристые пряди 
Над твоим засверкают виском,
Разорву пополам я тетради
И с последним расстанусь стихом.

Пусть душа, словно озеро, плещет
У порога подземных ворот
И багровые листья трепещут,
Не касаясь поверхности вод.

1952