Dzień dobry Blue R.
Jest lekko, lirycznie i tak jakoś nieokreślenie sympatycznie, że trudno tak sobie przejść obojętnie, czytając Twój wiersz. Co do techniki, to właśnie ze względu na powyższe stwierdzenie, warto by było popracować nad tekstem. Mi od początku nie gra pierwsza strofa, a konkretnie "spokój - lokum", szczególnie to "lokum" się gryzie. Inni "przyczepią się" liczenia zgłosek, jednak sam mam ten problem, więc się nie mądrzę
Ogólnie brakuje mi, takich lekkich, przyjemnych wierszy.
Pozdrawiam cieplutko
Zbyszek

->

Jak dla mnie wiersz na skraju kiczu, ale po strawnej stronie, więc tak naprawdę bardzo dobry utwór.

Z drugiej strony, jak wyłączę całkiem stronę emocjonalną, to wiersz jest zbudowany z tak dawno wytartych tropów i rekwizytów, że dla 90% ludzi oczytanych w wierszach będzie niewiele wart. Może rym spokój-lokum jest tutaj jakimś ciekawszym urozmaiceniem. Może też nierówny rytm. Przy czym ja sobie czytam ten wiersz jako trójprzyciskowiec toniczny z krótszymi czwartymi (i czasem trzecimi) wersami. To właśnie ta trójprzyciskowość nadaje wierszowi taki miły okrągły rytm. Jeśli w tym układzie rytmicznym ostatni wers jest krótszy, to całość nabiera takiego nieco balladowego sznytu i całości jest z tym dobrze. Tutaj jednak wkrada się mały zgrzyt w ostatnim wersie. Ten ostatni wers ciąży ku wypowiedzeniu z trzema przyciskami, co przy dwuprzyciskowym rytmie poprzedniego daje pewien zgrzyt, chyba zbędny tutaj.

Jeśli w grę wchodzi poprawianie tego tekstu, to poszukałbym nieco w rzadszym słownictwie lub w słownictwie kontrastującym z przebiegiem obecnego tekstu i spróbowałbym ożywić w ten sposób oklepane wyrażenia, z których zbudowany jest tekst. Również zająłbym się skróceniem ostatniego wersu - najlepiej do 4 sylab. I może wydłużyłbym też przedostatni wers - dwa przyciski tam nieco są za wcześnie.

Chyba nie jest ostatecznie ważne, żeby słownictwo było wyszukane. To raczej narzędzie. Tu byłoby to narzędzie do tego, aby zrobić oczko do czytelnika, że prostota jest głęboko przemyślana. Można użyć innych środków, ale zwykle te inne są trudniejsze, bo się wymykają opisowi. Proste wiersze Julii Harwig trafiają, bo ona przez swoje 1000 lat doświadczenia ludzkiego umie wybrać wąską ścieżkę użycia prostych słów tak, aby były w punkt, aby brzmiały w bardzo przemyślany sposób.

Zastanowię się jeszcze, co mogłoby być lepiej z powyższym wierszem.