że wszystko było dla niej.
każdy świt i wszystkie
złote pułapy, pułapki,
pomosty, koryta rzek,
każda grecja, wszystkie hiszpanie,
karpaty i skarpety,
 
winnice, obietnice,
skarby i garby,
pierścionki i kwiaty,
nim zabrakło na chleb.
 
ściśnięte gardła,
zdawkowe spojrzenia znad talerza.
to co trudne, dziś
okazuje się najpiękniejsze.
 
światło mogą zgasić. Już.
może nagle.
tak, że naglej już nie można.
i będzie tak głupio,
że głupiej już
 
nie będzie.

 
13.11.2020.