Zolu, wiersz nie napawa optymizmem, ale takie czasy...
Skrojony jak ślubne ubranko.
Można śmiało poczuć gorycz dzisiejszych czasów i tego, że może to, co najpiękniejsze, już przeminęło.
To właśnie poczułem - schyłek.

Wyścig szczurów wydaje się bardzo wymowny.
Wszak to znaki czasów, tych czasów.

Ale gdy jest źle, gdy ogarnia nas marazm, zawsze czekamy na wiosnę i lato, jako zbawienne czynniki w naszym małym życiu.

A czasy są podłe, nie powiem...

W wierszu podoba mi się motyw brzmienia. Bardzo trafnie oddaje istotę tego, czym są zasady. One wciąż są, tylko ich brzmienie już nie zwraca uwagi. Czerń pozbawiona swojej natutralnej odwrotności, nie jest już dla mnie tak oczywista znaczeniowo. Ale chyba chodzi o brak pomysłu na dobro, maniera ciągłej krytyki, takiej bez konstruktywnych wniosków. Dwuwiersz szczuro-prosięcy genialny! Osadzenie w ramach Zaśrodkowania trochę sztuczne. Wiersz doceniam za obserwację i bezkompromisowość. Jest przy tym trochę zwariowany, jakby przekroczył pewne granice.