29/30 Ze starych dziejów Wałbrzycha Jak przyszły sex-agent służb specjalnych przestał być prawiczkiem - Kazjuno
Proza » Przygodowe » 29/30 Ze starych dziejów Wałbrzycha Jak przyszły sex-agent służb specjalnych przestał być prawiczkiem
A A A
Od autora: Postaciom młodych uwodzicieli, rzecz jasna, pozmieniałem nazwiska. (Bo pierwowzorami moich bohaterów były postaci prawdziwe, z krwi i kości) Tak na wszelki wypadek zmieniłem celowo. Kto wie, czy ich dzieci, być może teraz nobliwi obywatele Wałbrzycha, nie zechcieliby się na mnie zemścić, za znieważenie ich przodków. Czy aż znieważenie? Może przesadzam...
Wolę jednak dmuchać na zimne. Może któryś z synów podrywaczy jest wiceprezydentem miasta i jakby wyczytał, że jego ojciec był tanim uwodzicielem, a nie wykluczone gwałcicielem, mógłby się wściec: - Co ten Kazjuno tu wypisuje! Szarga imię rodzica! Ja już pokażę temu grafomanowi, że wejdzie mu w pięty!
Ponownie proszę redakcję o dobre sformatowanie tekstu.
Pozdrawiam Autorki, Autorów i Czytelników PP.
Klasyfikacja wiekowa: +18

Rozdział 29 Kłopoty Umińskiego

Nie lada kłopot sprawił Jarek Menowski Leszkowi Umińskiemu i jego kumplom. Wywołał burdę koło najlepszego punktu łowów na towary – tak, znany w Szczawnie i Wałbrzychu elegant i jego asystenci, określali podrywy młodych kobiet zaczepianych i uwodzonych koło tramwajowego przystanku. Incydent, którego autorem był pijany Jarek, na pewien czas zachwiał ich beztroskim samopoczuciem.

Umiński stał jak zwykle przed przystankiem i zarazem końcową mijanką, gdzie zatrzymywały się tramwaje z Wałbrzycha do Szczawna-Zdroju. Otaczali go pachnący wodą Przemysławką członkowie jego świty wystrojeni w garnitury. Usłyszeli zgrzyt hamulców zatrzymującego się tramwaju.

– Mamy „świeżą dostawę” – powiedział Wacek Wruk kolega Pieteski z zapaśniczych treningów w GKS Thorezie. Z zatłoczonych wagonów wysypał się tłumek młodych szwaczek. Wracały do domu po pracy, z zakładu odzieżowego Rafio. Kobiety miały właśnie wejść w strefę zapachową oparów wody toaletowej, kiedy przed podekscytowanymi podrywaczami stanął w rozkroku Jarek Menowski. Zalatywało od niego wódką. Odziany był w czarny rozciągnięty sweter, spod którego wystawał kołnierzyk wymiętoszonej koszuli z koksowniczego deputatu.

– Co zboczeńcy – zagadał prowokująco.

– Teraź nie pśeśkadzaj – powiedział Pieteska, chcąc ruszyć w stronę dwóch, trzymających się pod ramiona szwaczek.

Na jedną z nich, o gęstych lokach brunetkę, parę dni wcześniej zwrócił mu uwagę Umiński. Spojrzała wtedy na niego przymrużonymi błyszczącymi oczami, ocienionymi gęstymi rzęsami. Wysunęła język, parokrotnie lekko dotknęła nim górnej wargi. Teraz szukała jego oczu. Zdziwiona zobaczyła zakłopotaną twarz wymarzonego eleganta. Zamiast na nią, patrzył na stojącego plecami do niej rozrośniętego chłopaka.

– Coś ci pokażę kurduplu – warknął Menowski i zastąpił drogę o pół głowy niższemu zapaśnikowi o byczym karku kierującemu się w stronę czarnowłosej szwaczki.

Jarek zastosował znany z poprawczaka trik, mający zdezorientować przeciwnika. Przed nosem zdenerwowanego Pieteski podrzucił pudełko z zapałkami. Szybko, jak błysk flesza wystrzelona z barku i ramienia, w ostatnim ułamku sekundy zaciśnięta pięść, głośno klasnęła w umięśnioną szczękę zdziwionego zapaśnika. Pieteską rzuciło, jakby się zderzył z rozpędzonym rowerzystą. Wpadł z łoskotem na ścianę kiosku Ruch i ześlizgnął się na chodnikowe płyty.

– Ty gnoju! – krzyknął Umiński.

Następny prawy prosty, wyprowadzony przez Jarka w nieskazitelną twarz Umińskiego, chybił i przeszył powietrze parę centymetrów od jego szczęki. To Wacek Wruk uchronił odzianą w różowy garnitur niedoszłą ofiarę przed trafieniem w żuchwę. Kolega klubowy podnoszącego się z ziemi Pieteski szarpnął lewą rękę Menowskiego i wytrącając go z równowagi, uniemożliwił zadanie precyzyjnego ciosu. Skoczył błyskawicznie na Jarka od tyłu, zakładając mu niedozwolony w zapasach chwyt „krawat”. Wygiętemu do tyłu intruzowi ścisnął szyję jak imadłem.

Z trzaskiem otworzyły się boczne drzwi kiosku. Pojawiła się w nich czerwona ze złości twarz grubego kioskarza. Ten trzymał w ręku ozdobną rzeźbieniami laskę – imitację góralskiej ciupagi.

– Nie będziecie mi tu urządzać kurewskich awantur! – wykrzyczał i zamachnął się na szczepionego z duszącym się Jarkiem, Wruka. Nabierającą rozpędu laskę złapał Umiński. Rozległ się trzask łamiącej się ciupagi.

– Ratunku! Wzywajcie milicję! Gwałciciele biją niewinnych obywateli! – krzyczał kioskarz do zdezorientowanych szwaczek.

– Zrywajmy się – zdecydował Umiński, pociągając krwawiącego z ust Pieteskę.

Wruk rozluźnił chwyt na szyi Menowskiego, który mdlejąc, osunął się na betonowe płyty chodnika. Uwodziciele w nowych garniturach od Płonki, roztrącając przechodniów, zerwali się do ucieczki się w dół ulicy Kościuszki. Za garmażerią, chłopcy, których elegancja kontrastowała z wyglądem poszarzałych przechodniów, skręcili w prawo, później pobiegli w stronę parku.

Siedzącego na chodniku, półprzytomnego Jarka otoczyły, usiłujące mu pomóc szwaczki.

Nawet ładny chłopak – powiedziała koleżanka brunetki o cygańskiej urodzie.

Jarek powstając, zatoczył się. Zlustrował twarze otaczających go kobietach.

– Tego bandytę trzeba zatrzymać do dyspozycji milicji – oznajmił kioskarz, biorąc pod pachę Menowskiego.

Rozlegało się odległe zawodzenie syreny milicyjnego radiowozu.

– Puść mnie świniaku – warknął Jarek i wolną ręką postraszył kioskarza zamachem, wykonując na postrach zamach do ciosu sierpowego.

Wyrwał się, rozepchnął szwaczki i ruszył biegiem w dół ulicy Kościuszki. Zniknął za stylową niemiecką drewnianą budowlą piwiarni, skręcając przed półkolistą fasadą sklepu zwanego Okrąglakiem.



* * *



Parę dni po incydencie Umiński z kompanami stał w hali spacerowej, połączonej z pijalnią wód mineralnych w szczawieńskim parku. Tam nie czuli się tak pewnie, jak koło tramwajowego przystanku.

W majowym słońcu, zwracając uwagę kuracjuszek, Tosiek Bunio wygrzewał obnażony do pasa imponujący tors. O Tośku ratowniku, nieczynnego jeszcze basenu, krążyły legendy. Mówiono, że potrafił rozganiać zabawy na Konradowie. Rzucał górnikami, próbującymi mu się przeciwstawić. Na dodatek do Bunia, siedzącego na ławce obróconej tyłem do zacienionej zadaszeniem hali spacerowej, przysiadał się piłkarz Waździor. Ten brutalnie grający „fizol”, złamał Umińskiemu przed paru laty na boisku nogę. To przez przeciętnie notowanego Waździora, występującego w rezerwach Górnika, nikt nie kojarzył teraz Leszka Umińskiego z chłopakiem, który jako junior był wschodzącą gwiazdą wałbrzyskiego futbolu.

Wyróżniony przez trenera za niepospolity talent szesnastoletni wówczas Umiński, trenował już z pierwszą drużyną. Raz na meczu okręgówki, przeciwko seniorom Górnika, wściekły za parokrotne oszukanie go dryblingiem Waździor, nakładką miażdżącą staw skokowy zdewastował Umińskiemu karierę. Zawieszony dyscyplinarnie piłkarz, został sądownie oskarżony o spowodowanie trwałego kalectwa obiecującemu juniorowi. Sąd nakazał mu płacenie rozłożonego na raty odszkodowania. Brutalny piłkarz dopadł raz Umińskiego tańczącego na dancingu odbywającym się w uzdrowiskowym lokalu Biała Sala.

– Jak cię tu jeszcze raz pedale zobaczę, to powyrywam z dupy nogi – zagroził świetnie radzącemu sobie na parkiecie rzekomemu kalece.

Podrywaczom, reklamującym krawiecki kunszt Płonki, do uwodzicielskiej penetracji pozostała jedynie zacieniona hala spacerowa. Wprawdzie przechadzały się tu, chichoczące zalotnie małoletnie siuśmajtki, ale seks z nimi groził prokuratorskimi konsekwencjami. Przygnębieni, obserwację nasłonecznionego kwietnika i promenady, na której pojawiały się atrakcyjne kobiety, pozostawili dobrze zbudowanemu Buniowi z Waździorem.

– Patrzcie, kto idzie – powiedział Wruk do kumpli.

Klucząc między kuracjuszami, trzymającymi szklanki i kubki, z których sączyli wody mineralne, lekko przygarbiony, jakby przyczajony, kroczył Jarek Menowski.

– Udaje, że nas nie widzi – zauważył Umiński. Nie bacząc, na pobladłego Pieteskę, z którego szczęki nie zszedł jeszcze nabierający żółtawej barwy obrzęk, dodał. – On by się nam przydał.

Niewiele się zastanawiając, ruszył w stronę Menowskiego. Jarek, zaskoczony widokiem wyrosłej przed nim wystrojonej w różowy garnitur postaci uwodziciela, przystanął.

– Chcesz się bić? – zapytał Jarek niezdecydowany, czy przyjąć bokserską postawę.

– Nie wygłupiaj się – powiedział elegant, stojąc w bezpiecznej odległości. – Chcę tylko pogadać.

– O co chodzi? – zapytał Menowski.

– Pobiłeś Pieteskę, ale za co? – sondował Jarka Umiński.

– Nigdy nie lubiłem tego osła z zarośniętymi cipą oczami – odpowiedział autor rozróby na przystanku.

Przyglądał się Umińskiemu. Starszy od niego o dwa lata uwodziciel, jakby próbował go zrozumieć. To Jarkowi pochlebiało.

– Przyłożyłem mu za mocno. Ale Wruk mnie też nieźle przydusił – odezwał się pojednawczo.

– Nie wiedziałem, że masz taki strzał z prawej. Mógłbyś nam pomóc – powiedział Umiński. – Wpadłbyś dzisiaj do mnie wieczorem. Przyjdzie do nas taka seks maszyna – dodał i wykonując rękami owalny ruch, starał się unaocznić Jarkowi wielkość jej biustu i kształt obfitych bioder.

Na twarzy Jarka pojawił się rumieniec. W tym momencie Umiński pewnie pomyślał, że groźny zabijaka jest jeszcze prawiczkiem.

 Rozdział 34 Debiut z kobietą



Jarek zatrzymał się między pierwszym a drugim piętrem poniemieckiej kamienicy. Za oknem okolonym kolorowymi witrażowymi szybkami z motywami roślinno kwiatowymi, rozpościerał się widok na piłkarski stadion. W świetle zachodzącego słońca lśniła jaskrawą zielenią trawy płyta boiska. Menowski czuł w pachwinach słabość erotycznego podniecenia. Przechylił szyjką do dołu zawinięty w papier, zalecony przez Umińskiego zakup – butelkę wina Mistella.

Może pociągnąć parę łyków? – pomyślał, wykonując prawą ręką lekkie uderzenie w dno butelki. Od czasu bijatyki na przystanku nie pił alkoholu. Spojrzał w górę schodów. Czuł spływającą do nóg omdlewającą słabość. Klatka schodowa zdawała się wymarła. Znowu do jego wyobraźni powrócił obraz alabastrowych owali kobiecych ud i dużych krągłości biustu. – Obiecałem butelkę, będzie butelka – zadecydował w myślach. – Później sobie pociągnę. Ruszył do góry, wspinając się cicho po trzy stopnie naraz. Podciągał się prawą ręką, chwytając profil solidnej poręczy pokrytej poobłupywanym lakierem.

W półmroku korytarza poddasza skierował się do drzwi, za którymi rozbrzmiewała popularna melodia Marino Mariniego Marina. Zadudnił paroma zdecydowanymi puknięciami. Usłyszał trzask odsuwanej zasuwy.

– Wchodź – powiedział w rozpiętej do pasa koszuli Pieteska.

W pomieszczeniu słabo oświetlonym na czerwono pomalowaną żarówką, z trudem rozpoznał Umińskiego. Tańczył, przytulając do siebie mocno zbudowaną kobietę. Twarz pochyloną nad jej szyją, miał zasłoniętą jej bujnymi włosami.

– Co, jeszcze jeden? – odezwała się niskim altem, lustrując wzrokiem stojącego w osłupieniu Menowskiego.

– Ale jaki ładny – powiedział Wruk trzymający do połowy opróżnioną z alkoholu musztardówkę.

– A co, ja jestem brzydka? – kobieta oderwała się od Umińskiego, wypięła duży biust obciśnięty bluzeczką z syntetycznej tkaniny. Zadarła kretonową spódnicę, odsłaniając masywne, kształtne nogi. Wykonała parę tanecznych pląsów i lekko się zatoczyła.

– No dobzie – powiedział Pieteska. – To ś którym najsam wpierw.

– Na pewno nie z tobą – odpowiedziała. – Po Leszku – przerwała wypowiedź, całując w usta Umińskiego – wezmę tego młodziaka – wskazała na Jarka.

– Chodź już – pociągnęła Umińskiego w stronę perkalowej zasłony, która odsunięta przez niego, odsłoniła wnękę ze starannie zaścielonym kołdrą tapczanem.

Kiedy za kochankami zasunęła się kotara, zaskoczony rozwojem sytuacji Jarek zwrócił się drżącym głosem do kompanów.

– Napijmy się czegoś. Macie korkociąg? – dodał, nie potrafiąc uspokoić oddechu.

– Daj, otworzę – powiedział Wruk, wyjmując butelkę z ręki, jakby nieobecnego Jarka.

Po dwóch soczystych uderzeniach w dno korek wysunął się do połowy.

– Tak też potrafię. Szlachetnych trunków się nie wybija – odezwał się Jarek, by cokolwiek powiedzieć. Był wpatrzony w zasłaniającą tapczan kotarę.

– Ale masz dużego – rozległ się głos kobiety. – Powiedz, żeby wyszli. Nie lubię, jak podsłuchują – nalegała seksmaszyna.

– Juź wychodzimy – powiedział Pieteska.

– Chlapnij naszego wina, bo się spuścisz na stojąco – poradził przybyszowi życzliwym głosem Wruk. Wręczył Jarkowi wypełniony fajansowy kubek z oberwanym uchem.

Dopiero na korytarzu, po opróżnieniu drugiej zawartość kubka wypełnionego Mistellą, Menowski nieco ochłonął.

– Skąd wytrzasnęliście taką dziwkę? – zapytał, nieco bardziej panując nad swoim głosem.

– To kochanka takiego zgreda K o n o p k i, on ma już ze czterdziechę. Jest szychą na koksowni i zatrudnił ją do parzenia kawy partyjniakom. – Umińszczak zobaczył ją raz, jak wychodziła z mieszkania od Waździora – tego piłkarza – i postraszył, że sypnie ją przed Konopką – relacjonował Wruk.

– Pośłuchajta jak jej daje... – przerwał im Pieteska.

Za drzwiami słychać było miarowe trzeszczenie sprężyn i kobiece pojękiwanie.

– Dziwiś się? Teraź jak jej robimy dobzie, to śama pśichodzi, źe dwa raźy na miesionć.

– Konopko? – znam tego krzykacza – odezwał się Jarek.

Jęk kobiety za drzwiami zaczął się nasilać. Jarkowi lekko trzęsły się nogi. Wruk dwa razy lekko kopnął w drzwi.

– Mógłby jej zatkać mordę. Jeszcze tu przylecą sąsiedzi – powiedział półgłosem.

Na poddaszu ze strychem zaległa cisza. Wruk poruszył parę razy klamką.

– Teraz twoja kolej Menowski. Ty wchodzisz.

Jarek po wejściu do środka, patrząc na Umińskiego, powoli naciągającego spodnie na muskularne nogi, złapał go za ramię i łagodnie, acz zdecydowanie, wypchnął na korytarz.

– Koszulę możesz założyć na zewnątrz – powiedział i po zamknięciu drzwi zaryglował zasuwę.

Szybko dysząc, zaplątał się w perkalikową zasłonę. Zerwał ją jednym szarpnięciem.

– Nie bądź taki raptus – usłyszał niski głos kobiety.

Rozpoznał w mroku wnęki biel dużych półkul pośladków leżącej na brzuchu seksówy.

– Co się tak gapisz. Rozbieraj się – powiedziała.

Jarek usiadł na skraju tapczanu, mocował się ze spodniami. Usiłował je zdjąć ze stóp razem z majtkami. Rozgrzana dłoń kobiety dotknęła jego naprężonej męskości. Nawiedziła go fala rozkosznej słabości. Przekręcił się szybko w stronę rozgrzanego ciała kobiety i przewrócił ją na plecy, przyciągnął do siebie.

– Aleś mnie opryskał, zanim się zaczęło. Jeszcze nie miałeś kobiety? – zapytała, wycierając perkalikową zasłoną brzuch i uda.

– Nie wiem, co się stało? – wykrztusił zakłopotany Jarek.

Na jednej z nóg, przy stopie trzymały się poskręcane spodnie, których nie zdążył zdjąć. Czuł się skompromitowany i upodlony.

– To idź już. Muszę jeszcze dać Wrukowi i Pietesce.

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Kazjuno · dnia 10.03.2021 12:22 · Czytań: 455 · Średnia ocena: 4,33 · Komentarzy: 8
Komentarze
Kazjuno dnia 10.03.2021 16:00
Nisko kłaniam się redakcji i adminom, którzy okazując wielkoduszność, tak pięknie formatują
moje rozdziały.
Dziękuję za okazane mi serce. PP to wspaniały portal literacki, doprawdy wspaniały.

Kazjuno
Marek Adam Grabowski dnia 11.03.2021 17:22 Ocena: Dobre
Powoli jestem znużony tym bohaterem, jednak przeczytałem. Ten odcinek jest o tyle dobry, że rozwija się stopniowo. Początek jest nudny, ale potem jest lepiej. Finał, chociaż opiera się na znanym motywie, zaskoczył mnie.

Pozdrawiam
Kazjuno dnia 11.03.2021 18:31
To miłe, Marku Adamie Grabowski, że wreszcie Cię zaskoczyłem. W sumie też dobra ocena - wprawdzie tu trója - ale jakby z plusem. Powinna być czwórka!

Serdeczne dzięki za czytanie i ocenę.

Pozdrawiam
Marek Adam Grabowski dnia 11.03.2021 18:32 Ocena: Dobre
Zasługujesz na 4/6, ale niestety mogłem dać tylko 3/5.

Pozdrawiam
mike17 dnia 13.03.2021 14:35 Ocena: Świetne!
Witaj, Kaziu, pod tym opkiem z życia półświatka :)
Opowieść sama w sobie poza cyklem świetnie się sprawdza - można ją czytać jako odrębną całość.
Widać, że znasz temat i wiesz, o czym chcesz pisać.
To żadna amatorszczyzna, a czysta profeska.

Wybrałem tę część, bo zaintrygował mnie tytuł, a że lubię erotyzm pod każdą postacią, nie mogło mnie tu zabraknąć :)
Jako autor opowiadań sensacyjno-erotycznych musiałem przeczytać, coś Ty tam wymyślił.

I nie zawiodłem się - prawdziwie menelskie klimaty wciągnęły mnie od razu, zwłaszcza że i ja sam obracałem się do 19-tego roku życia w podobnych kręgach (dopóki nie poznałem żony) i nawet dwa razy zaliczyłem "kolejarza" z taką natural born bitch :)
Mąż był w wojsku przez dwa lata, a ją roznosiło, więc się korzystało.

Piszesz naprawdę świetnie - zgrabna polszczyzna rzuca się w oczy.
Sądzę, że tak samo dobrze mógłbyś napisać poemat o strukturze garnka :)

Doskonale opisujesz siemrane towarzystwo, to się widzi, słyszy i czuje.
Zero lipy.
Bardzo to sugestywnie wypada, bo bohaterzy są bardzo wiarygodni i robią odpowiednie wrażenie.

Sama akcja także wciągająca - czytałem bez przestojów od a do z.
Umiesz przykuć uwagę czytacza perfekcyjnie.
Zdania płyną płynnie i nie ma się wrażenia przegadania i nudziarstwa.
Opowiadasz pewną historię i to się wyczuwa.

Prawdziwa męska proza - mówi Ci to ktoś, kto sam ją uprawia.
Lubię samcze klimaty i nic na to nie poradzę.
Są mi najbliższe, może dlatego, że jestem od lat permanentnie zakochany :)

A Menowski trochę dał ciała, ale myślę, że się jeszcze wyrobi.
W końcu ma być sex-agentem.

Udało Ci się stworzyć mi bliski z dawnych, młodzieńczych lat, kiedy w każdy piątek i sobotę była impreza i pukanie lasek.
Wyjmowało się je z dyskotek - zawsze były chętne i wiedziały na ci się decydują.

Coś mi mówi, że będę Cię chciał czytać od tej pory - chyba się przekonałem :)
Twoje pisanie ma jaja, duże i twarde, brachu.

Born in the PRL.
Kazjuno dnia 13.03.2021 15:50
Twoje komentarze to majstersztyki. Jak już się zabierzesz i napiszesz, to mam czytadełko jak ulał. A moja facjata nie przestaje się uśmiechać.
Zobaczymy się w stolicy chyba jak zaliczę drugą szczepionkę. Pierwszą mam w przyszłym tygodniu. Będę w maju na komunii najmłodszego wnuka. Jak zwykle co najmniej przez tydzień i jeden dzionek rezerwuję na zwilżane browcem smakowitych przystawek w kultowej knajpie Na rozdrożu. Może kiedyś przybiją tam tablicę: "Tu wlewali w gardziele browce Mike 17 z Kazemjuno - kolesie, co umieli pisać". He, he, he...
Do miłego Mike. Serdeczne dzięki za wpis i szczery uśmiech, który zagościł na moim pysku.

A Jarek Menowski okaże się skuteczniejszym kochankiem w więzieniu. Przeleci więzienną panią psycholog (nie psycholożkę!) seksówę, do której będą wzdychali szemranie kolesie z całego kicia w Klęczkach i później Szczypiorne. (Klęczki to wielki areszt śledczy we Wrocławiu przy ulicy Klęczkowskiej - po wojnie strzałami w potylicę rozwaliło tam UB prawie tysiąc żołnierzy Armii Krajowej).
Więc, Mike, zaglądaj do mnie czasem, a nuż się trochę rozerwiesz(?).

Serdecznie pozdrawiam, Kaz
Madawydar dnia 25.03.2021 13:55 Ocena: Świetne!
Po takim komentarzu jak mike 17 nic mi już nie pozostało do napisania. Mogę jedynie się pod tym wszystkim również podpisać. " Ze starych dziejów Wałbrzycha" traktuję jak powieść w odcinkach.
To też w pewnym sensie powrót do przeszłości, bo takie powieści w odcinkach drukowane w różnych gazetach były bardzo popularne.

Pozdrawiam

Mad.
Kazjuno dnia 25.03.2021 14:40
Dzięki, Mad, za czytanie i pojawienie się oraz najlepszą z najlepszych ocen.
Masz rację.
Zdecydowałem się na formułę powieści odcinkowej. Nie jestem w Portalu Pisarskim wyjątkiem, choć preferuje się tu formy krótsze.

Serdecznie, Kapitanie, pozdrawiam

Kaz
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Kazjuno
08/12/2021 10:32
Ech, przegapiłem pierwszą część i jestem na siebie zły, ale… »
Kazjuno
07/12/2021 23:47
Opowiadanie świetne. Przeczytałem na jednym wydechu. Dawno… »
Dobra Cobra
07/12/2021 18:37
Jest dokładnie tak, jak piszesz. JOLA S. Dziękuję za… »
Kazjuno
07/12/2021 15:37
Zwroty akcji, niczym w wirującym kalejdoskopie. Niektóre… »
jelcz392
07/12/2021 14:09
Masz dużo racji, ale przyjąłem takie założenie, że… »
Nuria
07/12/2021 12:36
przyszycguzik Enooo, nigdzie nie powiedziałam, że się… »
przyszycguzik
07/12/2021 12:28
Gratuluję :) Przyjmuję do wiadomości, że się nie znam. »
JOLA S.
07/12/2021 11:39
Nie dajcie się zwieść, to wciąż opowieść o nas, ludziach, z… »
Nuria
07/12/2021 10:42
Nie wiem, nie jestem fanką memów i nie ma mnie na FB.… »
przyszycguzik
06/12/2021 21:57
Fajny rym - Górna Półka - Peruka. Obawiam się, że we… »
Dobra Cobra
06/12/2021 15:35
Kawałek życia kawałkiem życia, ale to przeszkadza Ci w… »
pociengiel
06/12/2021 11:31
Dzięki. »
Darcon
05/12/2021 20:20
A dziękuję, miałem to nagrane w formie słuchowiska, ale plik… »
AnDob
05/12/2021 20:09
Kochaj mnie dla pieniędzy... »
Opheliac
05/12/2021 17:24
Bardzo podoba mi się pierwsza strofa i klimat z winnicą.… »
ShoutBox
  • AntoniGrycuk
  • 08/12/2021 06:52
  • Prosze redakcję o usunięcie jedynego mojego tekstu w poczekalni. Dziękuję.
  • Igga90
  • 07/12/2021 18:57
  • hejka
  • mike17
  • 07/12/2021 15:08
  • Jeszcze tydzień pozostał, by wziąć udział w MUZO WENACH 10, konkursie dla prozaików. Zapraszam do zabawy : [link]
  • mike17
  • 06/12/2021 17:52
  • Po prostu jadąc do domu na Święta : [link]
  • AntoniGrycuk
  • 06/12/2021 15:40
  • Zmarł wczoraj, genialny wokalista: [link] Odpoczywaj w pokoju ze swoją muzyką :(
  • ZielonyKwiat
  • 05/12/2021 15:29
  • Dziękuję za zaproszenie, ale chwilowo mam awersję do portali. Wolę jednak czasopisma i książki. W rzeczywistości czekam, aż admin zamknie mi konto, wiec jeszcze Wam odpisuję
Ostatnio widziani
Gości online:40
Najnowszy:Senderling
Wspierają nas